“มะเร็งปอด ระยะกลางถึงระยะท้าย”
ห้าคำนั้นคมยิ่งกว่ามีด หลินเจี้ยนจวินรู้สึกหูอื้อขึ้นมาทันที คำพูดหลังจากนั้นกลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้ที่จับใจความไม่ได้
“คนไข้สูงอายุแล้ว ร่างกายก็อ่อนแอ ความเสี่ยงจากการผ่าตัดสูงเกินไป ไม่แนะนำให้ผ่าตัด ตอนนี้แนวทางที่เลือกได้คือรักษาด้วยเคมีบำบัดและรังสีรักษาร่วมกับยามุ่งเป้า ประเมินค่าใช้จ่ายไว้ประมาณสามแสนหยวน”
สามแสนหยวน
สามคำนี้ราวกับตะปูสามตัว ตอกลงไปในหัวของทุกคน
“หากรักษาอย่างเต็มที่ ประเมินในแง่ดีว่าจะยืดอายุได้อีกสองถึงสามปี” คุณหมอหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าไม่รักษา ตามอัตราการลุกลามของโรคในตอนนี้ อย่างมากก็อยู่ได้ราวครึ่งปี แถมช่วงท้ายจะทรมานมาก”
ในห้องทำงานเงียบจนได้ยินเสียงกระแสไฟในหลอดไฟ
บุหรี่ในปากหลินเจี้ยนกั๋วยังไม่ได้จุด ปลายบุหรี่คาอยู่ระหว่างริมฝีปากที่สั่นระริก
หลินเจี้ยนหมินหดตัวอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง มือทั้งสองข้างบิดไปมา พูดอะไรไม่ออกสักคำ
หลินเจี้ยนจวินยันโต๊ะทำงาน ก้มหน้า ราวกับกระดูกสันหลังถูกใครดึงออกไปทั้งแผง
ครึ่งปี
สองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด จนขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความปวด
พี่น้องทั้งสามเดินออกจากห้องทำงานมา อากาศในทางเดินก็เหมือนเปลี่ยนกลิ่นไป
โจวชุ่ยเฟินเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา กระชากแขนหลินเจี้ยนกั๋วแล้วลากถูลู่ถูกังไปยังสุดทางเดิน
“ตกลงผลเป็นยังไง พูดมาสิ!”
หลินเจี้ยนกั๋วถูกลากไปตรงมุมบันได อ้าปากอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็เค้นออกมาจากลำคอได้สองคำ
“มะเร็งปอด”
เงียบไปประมาณสองวินาที
จากนั้นเสียงกรีดร้องของโจวชุ่ยเฟินก็ดังขึ้น
เสียงนั้นแหลมบาดหู กึกก้องไปทั่วทางเดินโรงพยาบาล พยาบาลที่เดินผ่านมาหลายคนหันมามอง
“มะเร็ง! มะเร็งปอดเหรอ?! สามแสนหยวน?! จะไปเอาสามแสนหยวนมาจากไหน? หาเงินสามแสนมาจากที่ไหน? บ้านเรามีเงินขนาดนั้นที่ไหนกัน?!”
เธอเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง เสียงแหลมพร่า แตกเป็นห้วง ๆ ดังจากมุมบันไดไปทั่วทั้งชั้น