“อีกอย่าง ลองคิดดูสิ” โจวชุ่ยเฟินรีบพูดเสริม “ถ้าพ่อรู้ว่าทั้งสามครอบครัวควักเงินเก็บจนหมดเพื่อรักษาโรคให้พ่อ พ่อจะสบายใจได้ยังไง? ทั้งชีวิตพ่อกลัวที่สุดว่าจะเป็นภาระให้ลูก ๆ”
คำพูดนี้แทงใจดำพอดี
ไม่ใช่แทงใจหลินเจี้ยนจวิน แต่แทงใจพ่อหลินต่างหาก
โจวชุ่ยเฟินเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงจนเสร็จ แล้วกลอกตาไปมาสองรอบ ก่อนจะตบต้นขาฉาดขึ้นมา
“เอาอย่างนี้! ไม่มีใครพูดแล้วนับหรอก เลิกเถียงกันตรงนี้แล้วไปถามความเห็นพ่อกันเอง ถ้าพ่ออยากรักษา ต่อให้ต้องขายหม้อขายกระทะเราก็จะรักษา ถ้าพ่อไม่อยากรักษา ไม่อยากทนทรมาน เราก็เคารพการตัดสินใจของพ่อ แบบนี้ยุติธรรมแล้วใช่ไหม?”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ซูเสี่ยวเหมยก็ชะงักหายใจไปชั่วขณะ
ยุติธรรมงั้นเหรอ?
นี่ตรงไหนที่เรียกว่ายุติธรรม นี่มันคมมีดชัด ๆ
นี่ไม่ใช่การถามความเห็น แต่เป็นการบีบให้ชายชราอายุเจ็ดสิบกว่าเอ่ยคำว่า “ฉันไม่รักษาแล้ว” ด้วยปากตัวเอง
เธอรู้ดีว่าคนแก่นิสัยอย่างไร
ทั้งชีวิตเป็นคนถือดี ทั้งชีวิตกลัวว่าจะเป็นภาระให้คนอื่น
ยิ่งก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ยังเคยส่งสายตาแบบนั้นใส่เขาต่อหน้าคนบนเตียงคนไข้ เป็นสายตาที่เหมือนกำลังบอกว่า “ถ้ายังกล้าขอให้รักษา ก็แปลว่าไม่เห็นใจลูก ๆ”
ถ้าไปถามตอนนี้ คนแก่ก็มีแต่จะตอบว่า “ไม่รักษาแล้ว อย่าเสียเงินเปล่าเลย”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่
แต่เขาไม่กล้าพูดว่าอยากมีชีวิตอยู่ต่างหาก
หลินเจี้ยนจวินก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน
เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
“พวกคุณ...”
“เจี้ยนจวิน” โจวชุ่ยเฟินขัดขึ้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นใจกว้างอย่างยิ่ง “พี่สะใภ้รู้ว่าน้องไม่สบายใจ กลัวว่าพวกเราจะอยู่ข้าง ๆ แล้วส่งผลต่อการตัดสินใจของพ่อ เอาอย่างนี้ดีไหม พวกเราไม่ไปกันเลย ฉันกับพี่ใหญ่จะไม่พูดอะไร ให้น้องไปถามพ่อคนเดียว น้องสนิทกับพ่อที่สุด ไปถามแล้วพ่อพูดว่าอะไร ก็เอาตามนั้น แบบนี้ได้ไหม?”