หลินเจี้ยนกั๋วกอดอกพิงกรอบประตู ในปากคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่สนใจพ่อนะ แค่ตรวจสมองแล้วไม่มีปัญหาก็พอ ส่วนที่เหลือจะตรวจหรือไม่ พวกคุณก็ชั่งใจกันเอง พวกเราไม่ห้ามหรอก แต่ก็ไม่ขอร่วมวงด้วยแล้ว”
เงินหลายพันหยวนจ่ายไปแล้ว แต่กลับตรวจไม่พบอะไร ต่อจากนี้ยังต้องควักเงินอีก โจวชุ่ยเฟินรู้สึกเหมือนถูกคนเฉือนเนื้อไปถึงสองครั้ง
หลินเจี้ยนจวินยืนอยู่หน้าห้องทำงาน มองสีหน้าของพี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ แล้วหันไปมองพี่ชายคนรองกับพี่สะใภ้คนรองที่หดตัวอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอะไร
จากนั้นก็หันกลับไปมองทางบริเวณรอตรวจ
ผู้สูงวัยยังนั่งอยู่ตรงนั้น มือกำขวดน้ำแร่ที่ยังไม่ได้ดื่มแม้แต่อึกเดียว ไหล่ลู่ลง ราวกับตัวหดเล็กลงไปทั้งคน
เขาละสายตากลับมาสบตาซูเสี่ยวเหมย
ซูเสี่ยวเหมยรู้ว่าเขาคิดอะไร จึงพยักหน้า สนับสนุนให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำ
“ผมจ่ายเอง”
เสียงของหลินเจี้ยนจวินไม่ดังนัก แต่กลับก้องไปทั่วทางเดิน ดังกว่าเสียงของใครทั้งหมด
“ค่าตรวจร่างกายทั้งหมด ผมออกเองคนเดียว”
โจวชุ่ยเฟินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่หลินเจี้ยนกั๋วคว้าแขนเธอไว้เสียก่อน
หลินเจี้ยนกั๋วส่งสายตาให้เธอ บอกเป็นนัยว่าให้เขาจ่ายไป เกี่ยวอะไรกับพวกเรา
มุมปากของโจวชุ่ยเฟินขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอแค่นเสียงฮึ แล้วหันหลังเดินจากไป
หลินเจี้ยนกั๋วเดินตามหลังไปอย่างไม่รีบร้อน เมื่อผ่านหลินเจี้ยนจวินก็ยกมือตบไหล่เขาเบา ๆ
“ได้สิ มีเงินก็ตรวจกันไป พี่ชายคนนี้รอฟังผลก็แล้วกัน”
น้ำเสียงราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตาให้