ขับรถไปโรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งของเมืองใช้เวลากว่าสี่สิบนาที
หลินเจี้ยนจวินขับรถตู้เก่าของตัวเอง ซูเสี่ยวเหมยนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนพ่อแม่สามีนั่งอยู่ด้านหลัง
ชายชราพิงกระจกรถ หลับตาครึ่งหนึ่งมาตลอดทางโดยไม่พูดอะไร
หลินเจี้ยนจวินมองใบหน้าพ่อผ่านกระจกหลังอยู่หลายครั้ง ริมฝีปากแห้งแตก ผิวเหลืองซีด หนวดเคราตรงคางขาวไปกว่าครึ่ง
เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
ซูเสี่ยวเหมยเอื้อมมือมาบีบหลังมือเขาที่วางอยู่บนคันเกียร์เบา ๆ
“อย่าคิดมากเลย ถึงโรงพยาบาลแล้วตรวจอะไรก็ตรวจไปตามนั้น”
หลินเจี้ยนจวินขานรับเบา ๆ นาข้าวสองข้างทางค่อย ๆ ถอยห่างออกไป
รถที่ตามหลังมาเป็นรถตู้ของหลินเจี้ยนกั๋ว ตอนเพิ่งซื้อรถ เขาขับไปทั่วหมู่บ้าน รู้สึกว่าตัวเองมีหน้ามีตาไม่น้อย
ตอนนั้นหลินเจี้ยนจวินยังไม่มีรถ ลูกป่วยจึงขอให้พี่ชายขับรถไปส่งโรงพยาบาลสักเที่ยว แต่พี่ชายกลับปฏิเสธด้วยท่าทีวางอำนาจอย่างสมเหตุสมผลเสียเหลือเกิน
โจวชุ่ยเฟินนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ สีหน้าบึ้งตึง ก้มหน้าปัดโทรศัพท์มาตลอดทาง
หลินเจี้ยนหมินกับหลิวหลิงเบียดกันอยู่บนเบาะหลัง
คนในรถทั้งสองคันต่างพากันบ่นว่าครอบครัวของน้องสามชอบยุ่งไม่เข้าเรื่อง หาเรื่องใส่ตัวทั้งที่ไม่มีอะไร แล้วยังขุดเรื่องที่ทะเลาะกันในโรงพยาบาลขึ้นมาพูดซ้ำไปซ้ำมา
หลินเจี้ยนกั๋ววางมือทั้งสองข้างบนพวงมาลัย เหลือบมองหลินเจี้ยนหมินผ่านกระจกหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น