สายตาทุกคู่และแรงกดดันทั้งหมดตกอยู่ที่พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ใหญ่
หน้าผากของหลินเจี้ยนกั๋วผุดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ขึ้นมาชั้นหนึ่ง
แววตาของเขาวอกแวกไปชั่วขณะ มองไปทางปลายระเบียงด้านซ้าย แล้วหันไปมองทางจุดพยาบาลด้านขวา
พยาบาลสาวที่เมื่อครู่เกือบประคองถาดไว้ไม่อยู่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาล มองเขาด้วยสายตาดูแคลน เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่หลินเจี้ยนกั๋วเห็นชัดเจนทุกอย่าง
มือของโจวชุ่ยเฟินเลื่อนไปแตะกระเป๋าหนังที่สะพายอยู่บนไหล่โดยไม่รู้ตัว นิ้วทั้งห้ากำสายกระเป๋าแน่นจนเสียรูป
ริมฝีปากของเธอสั่นสองครั้ง สมองหมุนคิดอย่างรวดเร็ว
ยอมรับไม่ได้
ถ้ายอมรับก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองอกตัญญู มีเงินแต่ไม่ยอมเอามารักษาพ่อสามี
ถ้าชื่อเสียงแบบนี้แพร่ออกไป แล้วเธอจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านต่อได้ยังไง?
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เชิดอกขึ้น แล้วขึ้นเสียงอีกครั้ง
“ซูเสี่ยวเหมย อย่ามาพูดจาเหน็บแนมฉัน! ในสัญญาดูแลพ่อแม่เขียนไว้ว่า เรื่องกินอยู่ในชีวิตประจำวันของพ่อแม่เป็นหน้าที่บ้านพี่ใหญ่ พวกเราดูแลทั้งอาหาร ที่พัก เสื้อผ้า หลายปีมานี้มีข้อไหนบ้างที่พวกเราไม่ได้ทำ? แต่ในสัญญาก็ไม่ได้เขียนว่าค่ารักษาโรคร้ายแรงทั้งหมดเป็นภาระของบ้านเราเสียหน่อย หลินเจี้ยนจวินก็เป็นลูกชาย หลินเจี้ยนหมินก็เป็นลูกชาย ลูกชายสามคน บ้านสามบ้าน ทำไมพอเป็นโรคร้ายแรงแล้วบ้านเราต้องเป็นคนรับเคราะห์อยู่บ้านเดียว?”
พูดถึงท้ายประโยค เธอก็ชี้นิ้วไปในอากาศสองสามที ราวกับกำลังประทับตรารับรองคำพูดของตัวเอง
“จะรักษาก็ได้! สามบ้านหารกัน บ้านละส่วน ใครก็อย่าคิดจะบ่ายเบี่ยง!”
ซูเสี่ยวเหมยฟังโจวชุ่ยเฟินพูดจบ แต่ไม่ได้รีบตอบ