อีก 30 ปีเขาก็จะอายุ 54 ปี
พ่อของเขาปีนี้อายุ 48 อีก 30 ปีก็จะอายุ 78
แม่ของเขาปีนี้อายุ 47 อีก 30 ปีก็จะอายุ 77
ถ้าทุกคนยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็นะ
ก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไร
หลินฉือกดก้นบุหรี่ลงบนท่อเหล็กของขอบเตียงจนดับ บนท่อมีรอยไหม้ดำเป็นแถวยาวอยู่ก่อนแล้ว
เขาพลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพง
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นโพสต์ในโซเชียลของซูเสี่ยวเหมย
น้ำทะเลสีฟ้าคราม หาดทรายขาวสะอาด น้ำผลไม้สีสันสดใสหนึ่งแก้ว และหญิงสาวที่ยิ้มอย่างผ่อนคลาย
คืนตัวเองให้ตัวเองงั้นเหรอ? หึ...แล้วตัวเองจะเอาคืนมาได้หรือไง?
เขาหลับตาลง
ข้างหูมีเสียงบ่นของแม่ เสียงสะอื้นของย่า เสียงกรนของคนงานหญิงบนเตียงข้าง ๆ และเสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ จากท่อในห้องน้ำรวมตรงสุดทางเดิน
เสียงทั้งหมดปะปนกัน ทั้งดังทั้งอึดอัด
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงลานบ้านของอาเขย
ยามเย็นในฤดูร้อน อันอันนอนคว่ำอยู่บนธรณีประตู มองมดขนของกลับรัง ตัวตัวขี่อยู่บนหลังหมาเหลืองตัวใหญ่ วิ่งวนไปทั่วลานบ้าน อาสะใภ้ผัดกับข้าวอยู่ในครัว เสียงตะหลิวกระทบก้นกระทะดังแกร๊ง ๆ อาเขยแบกจอบกลับมาจากสวนหลังบ้าน พอเดินผ่านหน้าครัวก็รับแก้วน้ำที่อาสะใภ้ยื่นออกมาให้โดยไม่ต้องหยุดเดิน
เมื่อก่อนเขาคิดว่าชีวิตแบบนั้นบ้านนอกและไร้อนาคต
ผู้ชายตัวโต ๆ เอาแต่ก้มหน้าทำนาอยู่ในหมู่บ้าน จะมีความหมายอะไร?
ตอนนี้เขารู้แล้ว
นั่นแหละที่เรียกว่าชีวิต
ส่วนชีวิตที่เขากำลังใช้ตอนนี้ ไม่ใช่
ดึกมากแล้ว
ในหอพักเงียบลงเสียที เหลือเพียงเสียงพัดลมเอี๊ยดอ๊าดหมุนไปมา พ่นออกมาแต่ลมร้อน
โจวชุ่ยเฟินพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ
เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาจากใต้หมอนอีกครั้ง แล้วหรี่แสงหน้าจอให้มืดที่สุด
เปิดวีแชต เลื่อนไปยังกลุ่มครอบครัว