ทำไมเธอถึงได้ใช้ชีวิตดีขนาดนั้น? ทำไมเสิ่นหว่านถึงชอบอยู่กับเธอนักนะ?
เธอคว่ำโทรศัพท์ลงบนเตียง เงยหน้าจ้องโครงเหล็กขึ้นเตียงชั้นบนที่ขึ้นสนิม
หมอนมีกลิ่นเหงื่อที่ซักเท่าไรก็ไม่หาย
“ชุ่ยเฟิน! โจ๊กในหม้อไหม้แล้ว หูหนวกหรือไง?!”
เสียงของแม่หลินตะโกนมาจากทางห้องครัว ทั้งแหลมทั้งแหบ เป็นเสียงแหบพร่าราวกับคอแห้งผากมานานหลายปี
โจวชุ่ยเฟินสะดุ้งเกร็งไปทั้งตัว กัดฟันแน่นแต่ไม่ตอบ
“ฉันเรียกตั้งสามครั้งแล้ว! หูมีดินอุดอยู่หรือไง!”
แม่หลินเท้าไม้เท้าที่เก็บมาจากข้างทาง ค่อย ๆ เดินเข้ามาจากด้านนอก ใบหน้าบึ้งตึง
หญิงชราผอมลงไปมาก จากเดิมที่ไม่ได้อ้วนอยู่แล้ว ตอนนี้เหลือแต่ร่างผอมแห้งเหมือนไม้ฟืน ใบหน้าซูบตอบ โหนกแก้มปูดขึ้นมา ดวงตาทั้งสองขุ่นมัวอย่างหนัก
เธอกินไม่อิ่มนอนไม่หลับอยู่ที่นี่ ทุกวันได้กินแค่ข้าวสวยกับผักดอง บางครั้งถึงจะมีแกงผักสักชาม แต่ไม่มีแม้แต่น้ำมันลอยหน้า
“ทั้งวันเอาแต่เล่นโทรศัพท์ ไม่ทำกับข้าว ไม่ซักผ้า ตกลงเธอมาที่นี่เพื่อเสวยสุขหรือมาใช้หนี้กันแน่?”
โจวชุ่ยเฟินอ้างว่าต้องประหยัดค่าใช้จ่าย จะได้รีบใช้หนี้ให้หมด แต่ความจริงคือไม่อยากเสียเงินกับหญิงชราแม้แต่สตางค์เดียว
แม่หลินรู้ดีแก่ใจ แต่พูดออกมาไม่ได้
พูดไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?
บ้านลูกชายคนโตก็ลำบากเหมือนกัน เธอเป็นฝ่ายดึงดันจะมาเอง
“โจ๊กไหม้แล้ว ทำไมไม่ปิดเตาเองล่ะ?” โจวชุ่ยเฟินพลิกตัวลงจากเตียงชั้นบน สวมรองเท้าแตะเดินไปทางห้องครัว สีหน้าเหมือนใครติดหนี้เธออยู่แปดล้าน
“ฉันเจ็บขา ยืนไม่ไหว เธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!”
“เจ็บขาก็นั่งสิ จะมายืนตะโกนอยู่หน้าประตูทำไม ทั้งตึกได้ยินกันหมดแล้ว”
“ฉันเรียกเธอมาให้ช่วยทำงาน! คิดว่าฉันอยากเรียกหรือไง?”