ดึกมากแล้ว ซูเสี่ยวเหมยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของโรงแรม ยืนอยู่บนระเบียง มองดวงจันทร์เหนือมัลดีฟส์ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากขอบฟ้าทะเล
แสงจันทร์ทอดลงบนผืนน้ำ แตกกระจายเป็นเกล็ดสีเงินพร่างพรายเต็มผืน
เธอถือแก้วนมอุ่น จิบไปคำหนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหลินเจี้ยนจวน: ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?
ครึ่งนาทีต่อมา อีกฝ่ายตอบกลับมาสองคำ: เรียบร้อยดี เที่ยวให้สนุก
อีกไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งมาอีกประโยค: อันอันบอกว่าคิดถึงคุณ
ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม พิมพ์ตอบ: บอกเขาว่ากลับไปแล้วจะเอาเปลือกหอยยักษ์มาฝาก แบบที่เอาแนบหูแล้วได้ยินเสียงคลื่นน่ะ
ส่งข้อความไปแล้วเธอก็นึกขึ้นได้ จึงพิมพ์เพิ่มอีกประโยค: ของตัวตัวก็มี อย่าให้เธอหึงล่ะ
หลินเจี้ยนจวนตอบกลับมาทันที: รู้แล้ว
มีเพียงไม่กี่ประโยค ไม่มีคำรักหวานเลี่ยน ไม่มีคำห่วงใยยืดยาว
แต่ตอนซูเสี่ยวเหมยแนบโทรศัพท์ไว้กับอก มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดตลอดช่วงวันหยุด
เธอพิงราวระเบียง ลมทะเลพัดคอเสื้อคลุมอาบน้ำให้แย้มออกเล็กน้อย สัมผัสเย็นวาบแนบผิว
จากในห้องด้านหลังมีเสียงเสิ่นหว่านคุยโทรศัพท์ดังมา ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงกำลังออดอ้อนสามี เสียงหวานจนแทบเลี่ยน
ซูเสี่ยวเหมยส่ายหน้า ก่อนดื่มนมคำสุดท้ายจนหมด
เธอวางแก้วไว้บนราวระเบียง แสงจันทร์ส่องกระทบผนังแก้ว เกิดเป็นวงสีขาวจาง ๆ
ชีวิตก็ควรเป็นแบบนี้
ไม่เร่งร้อน ไม่ติดค้างใคร
มีข้าวอยู่ในมือ มีแสงสว่างอยู่ในใจ
เธอทอดสายตากลับไปยังทะเลอีกครั้ง
เกลียวคลื่นซัดเข้าฝั่งทีละระลอก แล้วถอยกลับไปทีละระลอก ไม่เคยหยุดนิ่ง