เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นราวกับมีดทื่อ ๆ กรีดตัดความอบอุ่นหยาดสุดท้ายในลานบ้าน
หลินเจี้ยนจวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงว่าเป็นสายจากพ่อ
หัวใจเขากระตุกวูบ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พ่อไม่เคยโทร.มาตอนดึกขนาดนี้
เขากดรับ ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงแม่สามีก็โถมใส่มาจากปลายสายพร้อมเสียงสะอื้น หายใจหอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ “เจี้ยนจวิน รีบมาเร็ว พ่อของลูก... พ่อของลูกคงไม่ไหวแล้ว!”
ซูเสี่ยวเหมยเอนศีรษะพิงไหล่เขาอยู่ครึ่งหนึ่ง ความง่วงยังไม่จางหายดี แต่พอได้ยินประโยคนั้น ทั้งตัวก็เย็นวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำจากบ่อ
เธอเห็นมือของหลินเจี้ยนจวินชะงักไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดอยู่ใต้แสงโทรศัพท์
“แม่ อย่าเพิ่งตกใจ พ่อเป็นอะไรครับ?”
“ปวดหัว ปวดจนลงไปดิ้นกับพื้น แม่ประคองไม่ไหว...”
แม่สามีพูดต่อไม่รู้เรื่องแล้ว เอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “รีบมาเร็ว”
หลินเจี้ยนจวินหนีบโทรศัพท์ไว้ระหว่างหูกับไหล่ พลางเริ่มสวมเสื้อคลุม
ซูเสี่ยวเหมยไม่ถามอะไร รีบวิ่งไปหยิบกุญแจรถจากตะขอแขวนตรงโถงทางเข้า แล้วยัดใส่มือเขา
“ไปเถอะ ฉันดูแลลูกเอง”
หลินเจี้ยนจวินพยักหน้า ก้าวเร็ว ๆ ออกไป แต่พอถึงประตูก็หันกลับมา กดเสียงต่ำกำชับ “ล็อกประตูให้ดีนะ”
ซูเสี่ยวเหมยรับคำ
ตอนเขาก้าวพ้นประตู ข้างนอกมืดสนิทจนยื่นมือออกไปก็แทบมองไม่เห็นอะไร ถนนในหมู่บ้านเงียบจนไม่มีแม้แต่เสียงหมาเห่า
เครื่องยนต์ติดขึ้น เสียงดังบาดหูเป็นพิเศษในคืนอันเงียบงัน
หลินเจี้ยนจวินเหยียบคันเร่งมิด ถนนชนบทไร้ไฟส่องทาง แสงไฟหน้ารถสาดเป็นลำสีขาว ต้นข้าวโพดสองข้างทางไหววูบผ่านไปด้านหลังราวกับเงาผี