ฉินลี่ลี่มีสีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย «เสี่ยวเหมย ความคิดนี้ดีมาก เดี๋ยวฉันไปคุยกับน้องสาวก่อน!»
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า
«บอกเธอว่าอย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ ไว้เจอกันวันเสาร์แล้วค่อยคุยกัน»
ฉินลี่ลี่พยักหน้าหงึก ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาน้องสาว
ซูเสี่ยวเหมยเรียกเธอไว้
«กินข้าวก่อน กินเสร็จค่อยว่ากัน»
ฉินลี่ลี่จึงนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมา ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เด็กทั้งสี่คนยังก้มหน้าก้มตากินขนมพลางหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่คุยอะไรกัน
พอมื้ออาหารจบลง ก็เกือบสามทุ่มแล้ว
ซูเสี่ยวเหมยช่วยฉินลี่ลี่เก็บโต๊ะ ส่วนหลินเจี้ยนจวินพาเด็กทั้งสี่คนเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น
ฉินลี่ลี่ล้างชามไปพลาง หันมามองซูเสี่ยวเหมยไปพลาง
«เสี่ยวเหมย ขอบใจนะ»
ซูเสี่ยวเหมยเช็ดโต๊ะโดยไม่เงยหน้า
«ขอบใจอะไร ซูเฉินเป็นน้องชายฉัน เรื่องนี้ถ้าฉันไม่จัดการแล้วใครจะจัดการ»
ฉินลี่ลี่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังเก็บครัวเสร็จ ซูเสี่ยวเหมยก็จูงตัวตัวกับอันอันเตรียมกลับบ้าน
ฉินลี่ลี่เดินไปส่งพวกเธอถึงหน้าประตู ก่อนจะจับมือซูเสี่ยวเหมยไว้
«เจอกันวันเสาร์นะ»
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า พาเด็ก ๆ เดินออกจากบ้าน
หลินเจี้ยนจวินเดินตามหลัง ตอนปิดประตูเขาได้ยินเสียงฉินลี่ลี่คุยโทรศัพท์กับน้องสาว
เขาหันไปมองซูเสี่ยวเหมย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
«ที่รัก ดูท่าจะได้ดื่มเหล้ามงคลของซูเฉินแล้วนะ»
ซูเสี่ยวเหมยเปิดประตูรถ อุ้มเด็ก ๆ ขึ้นเบาะหลังทีละคน