“พวกคุณนี่ดีจริง ๆ ยังจะก่อเรื่องให้ใหญ่โตอีก! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังคิดอะไรอยู่ อยากฉวยโอกาสหลอกเอาเงินญาติมาอุดช่องโหว่ธุรกิจของตัวเองใช่ไหม!”
สีหน้าของหลี่เม่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“พ่อ พูดแบบนี้...”
“ฉันพูดผิดตรงไหน?”
น้าชายคนที่สามแค่นหัวเราะ
“โรงงานของแกขาดทุนไปสามแสนเมื่อเดือนก่อนใช่ไหม? แล้วแกด้วย!”
เขาหันไปทางหลี่หมิง
“บริษัทของแกติดหนี้เงินกู้ธนาคารไม่ใช่หรือไง? พวกแกหมุนเงินไม่ทันก็หาทางกันเองสิ ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้วฉันจะกลับไปอธิบายกับน้าสาวของพวกแกยังไง?!”
ใบหน้าของหลี่หมิงแดงก่ำ
“พ่อ พวกเราก็ทำไปเพื่อพ่อนะ...”
“เพื่อฉันบ้าบออะไร!”
น้าชายคนที่สามโมโหจนหน้าอกกระเพื่อมแรง
“ทีนี้เป็นยังไงล่ะ ทำให้ทุกคนเกลียดพวกเราไปหมดแล้ว เงินสักหยวนก็ไม่ได้ แถมยังทำให้น้าสาวของพวกแกรู้ว่าฉันแกล้งป่วยหลอกคนอื่นอีก แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
หลี่เม้าอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่กลับถูกน้าชายคนที่สามถลึงตาใส่จนต้องกลืนคำพูดกลับไป
“หุบปาก! ทุกคนหุบปากให้หมด!”
น้าชายคนที่สามพิงกำแพง สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์
หลี่เม่ากับหลี่หมิงยืนก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าส่งเสียง
ทางเดินเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง ๆ
ในห้องส่วนตัว หลิวหลิงกำลังแนบหูอยู่กับประตู แอบฟังผ่านช่องประตู
ตอนแรกเธอแค่อยากฟังว่าข้างนอกกำลังพูดอะไรกัน ไม่คิดเลยว่าบทสนทนาของพ่อลูกน้าชายคนที่สามทั้งสามคนจะลอยเข้ามาให้ได้ยินทุกคำ
เธอฟังไป ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ปากอ้าค้างมากขึ้นทุกที
ในที่สุด เธอก็หันขวับไปมองคนอื่น ๆ ในห้อง
“ให้ตายเถอะ!”
เธอสบถเสียงแหลม
“พวกเขาไม่ได้ป่วย! แกล้งทำทั้งนั้น!”
ทุกคนในห้องต่างชะงักงัน
เสียงร้องไห้ของโจวชุ่ยเฟินหยุดกึก เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดง