“พี่สะใภ้รอง พวกคุณมีเงินหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่มีหน้ามีตาหรือเปล่า ทุกคนก็เห็นกันอยู่”
ชายชราข้างเตียงคนไข้ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาแหวกม่านออกอีกครั้ง พร้อมส่งเสียงกระแอมเบา ๆ คล้ายกำลังฟังงิ้วถึงฉากสนุกจนอดพยักหน้าตามไม่ได้
ใบหน้าของหลิวหลิงแดงขึ้นเป็นปื้น แล้วก็ซีดลงเป็นปื้น
หลินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ฝั่งประตู มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ไม่พูดอะไรมาโดยตลอด ตอนนี้สายตากลับเลิ่กลั่ก มองหลินเจี้ยนจวินที แล้วมองปลายเท้าตัวเองที ในที่สุดก็หลุบหน้าลงเล็กน้อย
ซูเสี่ยวเหมยถ่ายรูปใบเสร็จค่ารักษาแล้วส่งเข้าแชตครอบครัว จากนั้นก็เก็บฉบับจริงกลับเข้ากระเป๋า
“เงินห้าแสนนี้ใช้สำหรับค่ารักษาของพ่อเท่านั้น หลังออกจากโรงพยาบาลและชำระบัญชีเรียบร้อยแล้ว เงินส่วนที่เหลือจะคืนเข้าบัญชีที่พ่อใช้ชำระเงินตามขั้นตอนของโรงพยาบาล”
โจวชุ่ยเฟินจ้องกระเป๋าของเธอ มือที่เพิ่งยกขึ้นก็ลดกลับลงข้างลำตัว
หลิวหลิงถามตามมาอีกประโยค น้ำเสียงเบาลงกว่าเมื่อครู่มาก
“ถ้าแม่ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ก็ถอนเงินออกมาไม่ได้เหมือนกันเหรอ”
“โรงพยาบาลคืนเงินอย่างไรก็มีขั้นตอน มีบันทึกไว้ค่ะ”
พี่สะใภ้ใหญ่จ้องซูเสี่ยวเหมยอยู่นาน น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงขวานผ่าฟืน
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอตัดสินใจเองเลยเหรอ ไม่ถามคนอื่นในบ้านบ้างหรือไง ทำไมไม่ปรึกษาพวกเราก่อน”
“ถามคนอื่นในบ้านเหรอ” ซูเสี่ยวเหมยเก็บโทรศัพท์ สีหน้าและน้ำเสียงยังคงเดิม “ฉันถามเจี้ยนจวินแล้ว เขาตกลง แล้วฉันต้องถามใครอีกคะ”
ชายชราที่เตียงข้าง ๆ คราวนี้แหวกม่านไปด้านข้างจนหมด พาดขาไว้บนขอบเตียง แล้วยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่ง สบตากับคนที่เตียงฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่มีสีหน้าเหมือนดูละครจนถึงตอนจบ แล้วรู้สึกว่าในที่สุดก็คุ้มค่าที่รอ
หญิงวัยกลางคนบนเตียงฝั่งตรงข้ามพูดเสียงเบากับคนข้าง ๆ ว่า “ควรเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว ดูพี่สะใภ้สองคนนั่นสิ ตั้งแต่เข้ามาก็ไม่ถามสักคำว่าคนแก่เจ็บตรงไหน เอาแต่ถามเรื่องเงิน”