โจวชุ่ยเฟินยังพูดต่อไปว่า
“แม่คะ เงินวางอยู่ในบัญชีของแม่ก็ไม่ได้ทำอะไร เอาให้หนูก่อนสัก 150,000 หยวน แล้วเหลือไว้ 50,000 หยวนให้บ้านน้องรองนะคะ”
หลิวหลิงรีบรับคำทันที ไม่แม้แต่จะเกรงใจ
“ห้าหมื่นก็ได้ค่ะ แม่ต้องยุติธรรมด้วยนะคะ พี่สะใภ้ใหญ่ยืมได้ พวกเราก็ยืมได้เหมือนกัน”
“พวกเธอสองคนเอาแต่จ้องเงินก้อนนี้ พ่อยังไม่ได้ผ่าตัดเลยนะ”
น้ำเสียงของแม่หลินดังขึ้นเล็กน้อย แต่โจวชุ่ยเฟินกลับร้องไห้ตามมา
“แม่ก็รู้จักพวกเราดี ถ้าไม่ถึงขั้นอยู่กันไม่ไหว หนูคงไม่พูดเรื่องนี้หรอกค่ะ บ้านน้องสามกลับบ้านไปกันหน้าตาเฉย แล้วตอนกลางคืนใครจะเฝ้าเตียงล่ะคะ”
“ฉันก็อยู่ตรงนี้ไง”
“แม่อายุมากแล้ว จะเฝ้าได้สักกี่คืน ต่อไปแม่กับพ่อก็ยังต้องพึ่งลูกชาย แต่ถ้าพวกเราไม่มีเงินใช้ แล้วจะเอาอะไรไปดูแลพ่อคะ”
“แม่คะ หนูไม่พูดเรื่องอื่นหรอกค่ะ ต่อไปเจี้ยนกั๋วจะเลี้ยงดูแม่ หนูในฐานะสะใภ้ใหญ่ก็ยอมรับหน้าที่นี้ แต่เรื่องช่วยเหลือทางบ้านจะโยนให้บ้านน้องสามฝ่ายเดียวไม่ได้ เงินที่พวกเขาออกมาก็สมควรแล้วค่ะ”
ความเงียบของแม่หลินดังกว่าคำพูดใด ๆ
ซูเสี่ยวเหมยได้ยินเสียงลมหายใจสั้น ๆ หลุดจากลำคอของหลินเจี้ยนจวิน มือที่เธอกุมไว้ก็ถูกเขากุมตอบกลับมา
ฝ่ามือเขาร้อนผ่าว ปลายเท้าจ่ออยู่ตรงขอบประตูแล้ว
แม่ของเขา เขารู้ดีว่าใจอ่อนไหวเกินไป
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา แม่ไม่เคยต้านทานการอ้อนวอนตื้อไม่เลิกของพี่สะใภ้ทั้งสองได้ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน
ซูเสี่ยวเหมยขยับเข้าไปใกล้หูเขา กระซิบเบาจนได้ยินกันแค่สองคน
“รออีกหน่อย ฟังดูว่าแม่จะเลือกยังไง”
เสียงถุงพลาสติกเสียดสีกันดังมาจากในห้อง ตามด้วยเสียงหลินเจี้ยนกั๋วเกลี้ยกล่อมแม่หลิน