หนึ่งทุ่ม ในห้องนั่งเล่นบ้านฉินลี่ลี่อบอวลไปด้วยไอร้อน
ตอนซูเสี่ยวเหมยกับหลินเจี้ยนจวินหิ้วหม้อไฟและอาหารที่ห่อกลับมาถึงบ้าน เด็กทั้งสี่คนกำลังเล่นกันวุ่นอยู่บนโซฟา
อันอันกับตัวตัวปีนเกาะลูกชายสองคนของฉินลี่ลี่ เด็กทั้งสี่หัวเราะจนหน้าแดงไปหมด เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกเขาดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น
ฉินลี่ลี่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว พอเห็นถุงใบใหญ่ในมือซูเสี่ยวเหมยก็รีบเดินเข้ามาช่วยรับ
“หอบอะไรมาตั้งเยอะแยะ เปลืองเงินเปล่า ๆ”
ซูเสี่ยวเหมยวางถุงลงบนโต๊ะอาหารแล้วรูดซิปเปิด กลิ่นหอมเผ็ดร้อนชวนรับประทานก็ลอยฟุ้งออกมา
“ซื้อกลับมาจากร้านหม้อไฟในอำเภอน่ะ ฉันบอกให้เขาเพิ่มเนื้อกับผักมาอีกหน่อย คืนนี้กินหม้อไฟด้วยกันนะ! แล้วยังมีอาหารกับขนมที่เด็ก ๆ ชอบอีกด้วย”
หลินเจี้ยนจวินวางถุงอาหารอีกใบลงบนโต๊ะ ก่อนหันไปกวักมือเรียกเด็ก ๆ
“มากินข้าวกันได้แล้ว ไป ล้างมือก่อน”
เด็กทั้งสี่ส่งเสียงเฮแล้วกระโดดลงจากโซฟา พากันกรูไปเบียดกันที่ห้องน้ำ
ฉินลี่ลี่เทหม้อไฟลงหม้อแล้วอุ่นใหม่ ก่อนจะหันมามองซูเสี่ยวเหมยเหมือนมีเรื่องอยากพูดแต่ก็ลังเล
ซูเสี่ยวเหมยรับชามกับตะเกียบที่อีกฝ่ายยื่นให้ แล้วจัดวางบนโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของฉินลี่ลี่
ไม่นานหม้อไฟก็เดือดอีกครั้ง บนโต๊ะเต็มไปด้วยผ้าขี้ริ้ววัว ไส้เป็ด เนื้อวัวนุ่ม ๆ กับข้าวกล่องและอาหารผัดอีกหลายอย่าง รวมทั้งชุดแฮมเบอร์เกอร์กับเฟรนช์ฟรายส์ที่เด็ก ๆ ชอบ
พอเด็ก ๆ ล้างมือกลับมาเห็นของอร่อยเต็มโต๊ะ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที