ถูกตอกหน้าต่อหน้าทุกคน โจวชุ่ยเฟินก็รักษาภาพลักษณ์ต่อไปไม่ไหว ใบหน้าพลันเสียจนหมดสิ้น เธอสะบัดมือแรง ๆ แล้วตะโกนเสียงดังด้วยความโมโหว่า “ทั้งสองบ้านไม่อยากออกเงินกันทั้งนั้น! โยนให้บ้านคนโตของเราจัดการก็ได้ เราเลือกไม่รักษาแล้ว! พวกคุณจะทำอะไรก็ทำไป!”
พอพูดจบ โจวชุ่ยเฟินก็เสียหน้าอย่างยับเยิน ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว เธอหันหลังวิ่งหนีไปอย่างลนลานและน่าเวทนา
หลินเจี้ยนกั๋วถูกทุกคนมองจนหน้าเจื่อน อับอายจนไม่รู้จะทำอย่างไร จึงรีบตามเธอไป
ค่ำคืนอันอึมครึมผ่านพ้นไป แต่เรื่องวุ่นวายยังไม่คลี่คลาย
เช้าตรู่วันต่อมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หลินเจี้ยนจวินกับซูเสี่ยวเหมยส่งลูกไปโรงเรียนเสร็จก็รีบตรงไปโรงพยาบาล
พอเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยก็เห็นหลินเจี้ยนกั๋วกับโจวชุ่ยเฟินมารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่กำลังพร่ำบ่นระบายความทุกข์ให้ญาติ เพื่อนบ้าน และผู้ใหญ่บ้านที่มารุมล้อมเต็มห้องฟัง
พวกเขาเปลี่ยนจากท่าทีแข็งกร้าวเมื่อวาน กลายเป็นเอาแต่คร่ำครวญว่าพ่อป่วยหนักอยู่ในขั้นวิกฤต ค่ารักษาก็สูงลิ่ว ทุกคำพูดล้วนเรียกความสงสาร แถมยังจงใจใส่ร้ายคนรองกับคนที่สามลับหลังว่าอกตัญญู ไม่ยอมออกเงินดูแลพ่อแม่ ทำให้ตัวเองดูเป็นคนเดียวที่กตัญญูและทุ่มเทอย่างน่าสงสาร
น้ำเสียงของพี่สะใภ้ใหญ่โจวชุ่ยเฟินเจือสะอื้น
“อาการป่วยของพ่อ เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย คิดกลับไปกลับมาทั้งคืน”
เธอใช้กระดาษทิชชูซับหางตา
“มะเร็งนะ ต้องทรมานขนาดไหน แค่ทำคีโมก็ลำบากแล้ว ผมร่วงเป็นกำ ๆ กินอะไรก็อาเจียน ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ผู้สูงอายุคนไหนจะทนไหว?”