ซูเสี่ยวเหมยใช้กระดาษทิชชูเช็ดหยดน้ำตรงขอบแก้ว ก่อนเลื่อนแก้วไปไว้ตรงที่พ่อหลินเอื้อมถึงได้สะดวก
“พี่สะใภ้พูดถูกค่ะ พ่อรักษาตัวสำคัญที่สุด เรื่องใครมีน้ำใจหรือไม่มี รอให้พ่อหายดีก่อนค่อยว่ากัน”
โจวชุ่ยเฟินเดิมทีกำลังรอให้เธอถ่อมตัวสักสองคำ แต่คำพูดที่เตรียมไว้กลับไม่ได้ใช้ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงฝืนอยู่ไม่น้อย
หลิวหลิงเบ้ปากอยู่ข้าง ๆ แล้วกระตุกชายเสื้อหลินเจี้ยนหมิน
“ฟังที่เขาพูดสิ คุณเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ทั้งปีวุ่นอยู่กับงานในนา สุดท้ายค่าเล่าเรียนลูกยังต้องให้ฉันเป็นห่วง”
หลินเจี้ยนหมินขยับหลบไปครึ่งก้าวตรงประตู ชายกางเกงยังเปื้อนโคลนแห้ง มือกำขนมปังถุงหนึ่งที่ยังไม่แกะห่อไว้แน่น
“ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่าย ค่าเงินจากผลผลิตยังไม่ออก คุณเร่งผมไปก็ไม่มีประโยชน์”
“น้องสามก็ทำนาเหมือนกัน ทำไมถึงหาเงินได้สามแสน ที่ดินของคุณปลูกทองหรือปลูกหินกันล่ะ?”
พอหลิวหลิงพูดจบ ซูเสี่ยวเหมยก็หยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา ส่งให้หลินเจี้ยนจวิน
เธอไม่คิดจะมานั่งเถียงกันข้างเตียงคนไข้ว่าไร่นาของบ้านไหนทำเงินได้เท่าไร
ใบผลตรวจของพ่อหลินยังวางอยู่ข้างหมอน เวลานี้มาถกเถียงเรื่องพวกนี้ มีแต่จะเปิดโอกาสให้โจวชุ่ยเฟินแสดงละครอีกฉาก
“พ่อคะ แม่คะ พวกเรากลับก่อนนะคะ ลูกเลิกเรียนแล้ว ยังไม่ได้เตรียมมื้อเย็นเลย”
แม่หลินถูกโจวชุ่ยเฟินกุมมือไว้ จึงเงยหน้ามองเธอ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังหลินเจี้ยนจวิน
“ได้จ้ะ ที่โรงพยาบาลมีแม่กับพี่รองอยู่ ไม่ต้องห่วง”
“พรุ่งนี้พวกเราส่งลูกไปโรงเรียนเสร็จแล้วจะมาใหม่นะคะ”