หลินเจี้ยนหมินแอบชำเลืองไปทางซูเสี่ยวเหมยผ่านช่องระหว่างนิ้ว ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ เขาผุดลุกขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
“อ้าว น้องสะใภ้มาแล้ว! เจี้ยนจวินก็มาด้วย! เข้ามานั่งเร็ว ๆ!”
หลิวหลิงกำลังจะตามไปด่าอีกสักสองคำ แต่พอเหลือบเห็นซูเสี่ยวเหมย แววดุดันบนใบหน้าก็หายวับไปในพริบตา
ไม่ใช่การเปลี่ยนสีหน้าเพื่อประจบเอาใจ หากแต่เป็นความดีใจจากใจจริง
“เสี่ยวเหมยมาแล้วเหรอ กินอะไรมาหรือยัง? มะเขือเทศปีนี้พันธุ์ดีนะ เนื้อแน่นหวานฉ่ำ ตัวตัวชอบกิน ฉันเลือกใส่ตะกร้าไว้กะจะเอากลับไปให้ตัวตัวพอดี พวกเธอมากันก็ดีเลย”
พูดจบเธอก็หันไปตะโกนใส่หลินเจี้ยนหมิน
“ยังจะนั่งยอง ๆ ทำอะไรอีก! ไปเปิดช่องลม! ดับบุหรี่เดี๋ยวนี้ ถ้าฉันเห็นสูบอีกก็ลองดู!”
หลินเจี้ยนหมินรีบยัดบุหรี่กลับเข้ากระเป๋า ลุกขึ้นปัดดินที่ขากางเกง แล้วยิ้มซื่อ ๆ ให้พี่ชายกับน้องสะใภ้
หลิวหลิงกดเสียงลงแล้วกำชับอีกประโยค “เอาบุหรี่ในกระเป๋าออกมาให้ฉัน”
รอยยิ้มบนหน้าหลินเจี้ยนหมินแข็งค้างไปเล็กน้อย
“เหลือแค่สองมวนเอง...”
“สองมวนก็ไม่ได้! คราวก่อนตรวจสุขภาพที่อำเภอ หมอพูดว่ายังไง? คออักเสบเรื้อรัง สูบต่อไปก็รอเป็นหลอดลมอักเสบได้เลย ถ้าไอค่อกแค่กทั้งวันจนทำงานไม่ไหว คนทั้งบ้านจะกินลมแทนข้าวหรือไง?”
หลินเจี้ยนหมินไม่เถียงอีก เขาล้วงบุหรี่ซองยับ ๆ ออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างว่าง่ายแล้วยื่นให้
หลิวหลิงคว้าไปยัดใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อนของตัวเอง ก่อนโบกมือไล่
“ไปทำงานได้แล้ว”