ทางเดินทอดยาว แสงไฟสีขาวส่องพื้นกระเบื้องจนซีดเผือด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนเข้าจมูก
เธอเดินไปข้างหน้าทีละห้อง พอผ่านจุดพยาบาลก็ถามขึ้นคำหนึ่ง พยาบาลชี้ไปทางสุดทางเดิน
มองเห็นแต่ไกล
หลินเจี้ยนจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินเรียงกันตรงสุดทางเดิน โน้มตัวไปข้างหน้า วางข้อศอกทั้งสองข้างบนเข่า ประสานมือก้มหน้า
ร่างสูงหนึ่งเมตรแปดสิบสามขดอยู่บนเก้าอี้แคบ ๆ แผ่นหลังค่อมงอราวกับต้นไม้ที่ถูกลมพัดจนโค้ง
เขาสวมเสื้อยืดสีเทา คอเสื้อยับยู่ยี่ ขากางเกงมีคราบโคลนแห้งติดอยู่หลายรอย
คงรีบตรงมาจากไร่นาเลย
ซูเสี่ยวเหมยเดินไปหยุดตรงหน้าเขา
เสียงพื้นรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องทำให้เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาแดงก่ำ ผิวรอบเบ้าตาบวมโตรอบ ๆ โหนกแก้มมีเงาคล้ำอมเขียวอยู่ปื้นหนึ่ง เป็นร่องรอยของการอดนอนทั้งคืน
ริมฝีปากแห้งแตก หนวดเคราเริ่มขึ้นเต็มหน้า ทั้งตัวดูแก่ลงไปห้าปี
สีหน้าของเขายากจะบรรยาย ไม่ใช่ความเศร้า แต่คล้ายความงุนงงของคนที่ถูกสูบเอาทุกอย่างไปจนหมด
ซูเสี่ยวเหมยเดินเข้าไปนั่งข้างเขา ไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือไปกุมมือทั้งสองข้างที่ประสานกันอยู่
มือเขาเย็นมาก
หลินเจี้ยนจวินไม่ขยับ
ปล่อยให้เธอกุมมืออยู่อย่างนั้น
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเอ่ยปาก น้ำเสียงอู้อี้ราวกับเค้นออกมาจากส่วนลึกที่สุดของอก
“เมื่อวานบ่าย พี่สะใภ้รองโทรมาบอกว่า พี่สะใภ้ใหญ่โทรมาบอกอีกทีว่าแม่อาการไม่ไหวแล้ว ถูกส่งไปห้องพยาบาลของโรงงานทางโน้น ห้องพยาบาลบอกว่าต้องส่งโรงพยาบาล”