“แม่ไม่ได้ไม่รักฉันหรอก แค่ในความรักของแม่ ฉันอยู่ท้ายสุดเสมอ”
ซูเสี่ยวเหมยกระชับมือที่วางทับหลังมือเขา
เธอไม่ได้พูดว่า “คุณยังมีฉัน” อะไรทำนองนั้น
คำพูดแบบนั้นฟังดูเบาหวิวเกินไป และไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้
เธอเอ่ยเสียงเบา “คุณอยู่ลำดับแรกในใจฉัน”
“อันอันกับตัวตัวก็เหมือนกัน”
“ในครอบครัวของเราไม่มีการจัดลำดับ ไม่มีใครมาก่อนหรือมาทีหลัง”
หลินเจี้ยนจวนชะงักไป
จากนั้นเขาก็พลิกมือขึ้นมากุมมือเธอไว้แน่น
รถจอดอยู่บนพื้นที่ว่างด้านนอกสถานีขนส่ง ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นแล้ว แสงแดดส่องกระจกหน้ารถจนหมอกบาง ๆ ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
เขาสตาร์ตรถ
“ไปกันเถอะ ไปโรงงาน”
รถแล่นขึ้นถนนลาดยางที่มุ่งสู่เขตอุตสาหกรรมของอำเภอ สถานีขนส่งในกระจกมองหลังเล็กลงเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นจุดสีเทาพร่ามัว
ซูเสี่ยวเหมยเอนพิงพนักเบาะ เอียงหน้ามองทุ่งนาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วอยู่นอกหน้าต่าง
“ถ้าคุณไม่สบายใจก็พูดออกมา อย่าแบกไว้คนเดียว”
“ไม่หรอก” หลินเจี้ยนจวนจับพวงมาลัย เงียบไปสองวินาทีแล้วเปลี่ยนคำพูด “ก็มีบ้างนิดหน่อย”
“แต่ที่คุณพูดเมื่อกี้ก็ถูก ทางที่แม่เลือกเอง ฉันห้ามไม่ได้”
น้ำเสียงของเขาค่อย ๆ ช้าลง ราวกับกำลังยืนยันคำพูดของตัวเองทีละคำ
“เมื่อก่อนฉันเอาแต่คิดว่าแม่ใจอ่อนเกินไป พี่สะใภ้ใหญ่พูดไม่กี่คำก็กล่อมจนแม่สับสนไปหมด แต่หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ แม่ไม่ได้สับสนหรอก แม่แค่มีความสุขกับความรู้สึกที่พี่ชายต้องการแม่”
“มีแต่ตอนที่ทางพี่ชายเกิดเรื่องแล้วมาขอให้แม่ช่วย แม่ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ในฐานะแม่ ถ้าไม่มีใครขอให้ช่วย แม่กลับรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง”