ซูเสี่ยวเหมยวางแก้วลง แล้วมองเธออย่างจริงจัง
“อยากทำอะไรก็ทำตอนนี้เลย อย่ามัวคิดว่าต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนถึงจะมีความสุข วันนั้นไม่มีวันมาถึงหรอก”
“เชื่อไหม ถ้าปล่อยให้เธอออกไปเที่ยวข้างนอกสักอาทิตย์ พอถึงวันที่สามก็เริ่มคิดถึงใบส่งของของโรงงานแล้ว พอวันที่ห้าก็อยากกลับบ้านไปนอนแผ่บนโซฟาตัวเอง พลางดูรายงานแล้ว”
เสิ่นหว่านฟังแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะจนตัวโยน มือกุมท้องเอาไว้
“เธอรู้จักฉันดีเกินไปแล้ว”
“แต่ที่เธอพูดก็ถูก” หลังจากหัวเราะจนพอใจ เธอก็เช็ดน้ำตาที่หางตา พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายพร้อมตบโต๊ะน้ำชาเสียงดัง
“เอาอย่างนี้ บัญชีที่ค้างอยู่ก็เพิ่งเคลียร์เสร็จ ฉันก็ยังท้องไม่แก่ แถมครรภ์ยังมั่นคง พรุ่งนี้บินออกไปเที่ยวสักสองสามวันเลยดีกว่า เธอพูดถูก อยากไปก็ไปเลย ไม่ต้องมัวลังเล”
ซูเสี่ยวเหมยยังไม่ทันตอบ หลินเจี้ยนจวนที่เงียบอยู่ตรงมุมห้องก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ไปเถอะ”
ผู้หญิงทั้งสองคนหันไปมองเขาพร้อมกัน
“ที่บ้านมีผมอยู่แล้ว เรื่องรับส่งอันอันกับตัวตัวไปโรงเรียน ผมจัดการเอง การบ้านก็จะคอยดูให้ ส่วนเรื่องจุกจิกในไร่กับคณะกรรมการหมู่บ้าน คุณไม่ต้องห่วง”
เขามองซูเสี่ยวเหมย น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี
“อยากเที่ยวข้างนอกนานแค่ไหนก็เที่ยวไป เหนื่อยแล้วค่อยกลับมา”
เสิ่นหว่านมองภาพตรงหน้า อ้าปากเหมือนจะพูดแล้วก็หุบลง สุดท้ายได้แต่เค้นคำพูดออกมา
“หลินเจี้ยนจวน ชาติก่อนคุณช่วยสร้างสะพานไว้ตั้งร้อยแห่งหรือไง ถึงได้ภรรยาดีขนาดนี้ โชคดีเกินไปแล้วนะ!”
หลินเจี้ยนจวนไม่ได้ตอบ เขาเติมน้ำร้อนลงในแก้วของซูเสี่ยวเหมยอีกครั้ง