“ฉันเป็นแม่ จะไม่สนใจได้ยังไง?”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้หันกลับมา สายตาของเธอทอดนิ่งไปยังกระจกหน้ารถ มองรอยแตกบนถนนเลื่อนถอยหลังไปทีละเส้น
กรามของหลินเจี้ยนจวินเกร็งขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง
เขาไม่ได้พูดทันที รถแล่นต่อไปอีกร้อยกว่าเมตร จนถึงลานโล่งหน้าสถานีขนส่งของอำเภอ เขาจึงจอดรถชิดข้างทางแล้วดับเครื่องยนต์
มือที่จับพวงมาลัยยังไม่คลายออก
“แม่”
เสียงของเขาเบามาก ราวกับทุกคำถูกเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก
“หลินฉืออายุยี่สิบสี่แล้ว”
“ผู้ชายอายุยี่สิบสี่ ไม่ใช่เด็กสามขวบที่ยังกินนมอยู่”
“เป็นหวัดมีไข้ก็ไม่รู้จักไปซื้อยาเองหรือ? ปวดท้องก็ไม่รู้จักไปโรงพยาบาลเองหรือ?”
“จำเป็นต้องให้แม่ที่อายุเกินหกสิบ นั่งรถทัวร์สิบกว่าชั่วโมง ข้ามไปอีกครึ่งมณฑล เพื่อไปซักผ้าทำกับข้าวให้เขาเลยหรือ?”
“พวกเขาไม่มีมือกันหรือไง?”
น้ำตาของแม่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง
“เด็กคนนั้นอย่างหลินฉือ ตั้งแต่เล็กไม่เคยลำบาก...”
“ไม่เคยลำบากก็ยิ่งต้องหัดลำบากบ้าง”
น้ำเสียงของหลินเจี้ยนจวินไม่ได้ดังขึ้น แต่ทุกคำหนักแน่น
ริมฝีปากแม่หลินเบะลง กำลังจะพูดต่อทันที
หลินเจี้ยนจวินยกมือขึ้นเล็กน้อย ไม่ปล่อยให้เธอพูด
“ตอนยกกระเป๋าของแม่ขึ้นรถ ผมลองชั่งดูแล้ว อย่างน้อยก็ห้าสิบถึงหกสิบชั่ง”
“ปกติแม่ยังไม่กล้ากินไข่เพิ่มสักฟอง ส่วนเนื้อหมูรมควันก็ลงมือรมเองทีละชิ้น บอกว่าจะเก็บไว้กินตอนปีใหม่”
“ยกไปหมดแล้ว ไม่เหลือไว้สักอย่าง”
เบาะหลังเงียบงันไปนาน
ซูเสี่ยวเหมยหันตัวกลับ พิงพนักเบาะ หันหน้าไปทางเบาะหลัง
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่ตำหนิและไม่แสดงความห่วงใย คล้ายกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
“แม่ โทรศัพท์ของพี่สะใภ้ครั้งนี้วางแผนมาอย่างดีเลยนะ”
แม่หลินเงยหน้ามองเธอ ในดวงตามีแววระแวดระวังอยู่เล็กน้อย