ซูเฉินกัดฟัน “พวกเขาเปิดประตูเมื่อไหร่ ผมจะพาเยวี่ยเป่าออกมาแค่คนเดียว”
“ถ้าพวกเขาไม่ยอมเปิดประตูให้ล่ะ?”
“ผมก็หาทางเปิดเอง”
ซูเสี่ยวเหมยเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลัง
“ถ้าวันนี้นายพุ่งเข้าไปชกต่อย เยวี่ยเป่าพรุ่งนี้ก็จะถูกพวกเขาพาไปโรงพยาบาล”
ซูเฉินเงยหน้าขึ้น “แล้วผมควรทำยังไง?”
“ทำให้เธอได้ยินเสียงนายก่อน ให้เธอรู้ว่านายมาแล้ว และรู้ว่านายยินดีอยู่ข้างเธอ”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“จากนั้นก็ให้เธอเลือกเอง”
ซูเฉินอ้าปาก แต่ความรู้สึกกลับจุกอยู่ในลำคอ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก
ฉินลี่ลี่ก้มมองโทรศัพท์ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“เธอกลัวที่สุดว่าจะทำให้คนอื่นเดือดร้อน เมื่อกี้ยังบอกฉันว่าอย่าเรียกนายมา บอกว่าพ่อแม่เธอแค่กำลังโมโห”
“โมโหแล้วถึงกับขังเธอไว้ได้เลยเหรอ?”
ซูเฉินทุบประตูรถเต็มแรง ตัวรถสั่นกระเทือนไปตามแรงหมัด
ซูเสี่ยวเหมยจับพวงมาลัยแน่น น้ำเสียงเคร่งขรึมลง
“เจ็บมือไหม?”
ซูเฉินเงียบไม่ตอบ
“ถ้าเจ็บก็จำไว้ เดี๋ยวอย่าใช้กำปั้นแก้ปัญหา”
เขาก้มหน้า ถูฝ่ามือกับกางเกง
“พี่ ผมเข้าใจแล้ว”
สี่ทุ่มแล้ว ชุมชนที่บ้านตระกูลฉินตั้งอยู่เงียบสงัด
ซูเสี่ยวเหมยจอดรถ ก่อนพาทั้งสองคนเข้าไปในอาคาร
ระหว่างลิฟต์เคลื่อนขึ้น ซูเฉินจ้องตัวเลขที่เปลี่ยนไปไม่วางตา ไหล่เกร็งแข็งทื่อ
ฉินลี่ลี่ยืนอยู่ข้างเขา เอ่ยเตือนเสียงเบา
“พ่อฉันอารมณ์ไม่ดี เข้าไปแล้วอย่าไปเถียงกับเขานะ”
“ผมรู้”
“ถ้าแม่ฉันด่านาย นายก็อดทนไว้ก่อน”
“ผมรู้”
“เยวี่ยเป่ายังอยู่ข้างใน อย่าทำให้เรื่องแย่ลงกว่าเดิม”
ซูเฉินเบือนหน้า มุมปากถูกกัดจนแดง