“พวกคุณกำลังขายลูกสาวทางอ้อม!”
ในห้องรับแขกเหลือเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินดังติ๊ก ๆ
พ่อฉินเดินออกมาจากอีกห้อง มือถือไม้ท่อนหนึ่ง
“หุบปากให้หมด”
เขาชี้ไปทางฉินลี่ลี่
“แต่งออกไปอยู่ชนบทแล้ว เคยสนใจครอบครัวนี้บ้างไหม? น้องสาวแกทำงานแล้ว จะช่วยที่บ้านสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
ฉินลี่ลี่มองไม้ท่อนนั้น แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ถ้าอย่างนั้นเยวี่ยเป่าก็ต้องทำตามที่พวกคุณจัดการให้ หาใครสักคนมาแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วเอาเงินที่หาได้ทั้งหมดให้พวกคุณด้วยงั้นเหรอ?”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าพ่อฉินกระตุกเล็กน้อย
แม่ฉินรับคำต่อ
“แต่งเข้าบ้านผู้หญิงแล้วจะเป็นอะไรไป? ขอแค่เป็นคนซื่อสัตย์ ลูกใช้นามสกุลฉิน เยวี่ยเป่าก็ใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม”
ซูเฉินลุกขึ้นจากพื้น
“บ้านผมก็มีลูกชายคนเดียวเหมือนกัน”
“บ้านคุณมีลูกชายคนเดียว แล้วมีสิทธิ์อะไรพาลูกสาวฉันกลับไป?”
“ผมจะรับผิดชอบเธอเอง”
“คำว่ารับผิดชอบเอาไปแลกเงินได้เท่าไหร่?”
“ใช่ เงินไง แปดแสนใช่ไหม? ผมมี! ผมให้คุณแปดแสน แล้วคืนเยวี่ยเป่ามาให้ผม”
แม่ฉินหัวเราะเบา ๆ “ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ”
ฉินลี่ลี่ตะโกนเสียงดัง “ซูเฉิน ต่อให้มีเงินก็อย่าให้พวกเขา! เก็บไว้ใช้ชีวิตดี ๆ กับเยวี่ยเป่าเถอะ”
ซูเฉินมองไปทางประตูห้องนอน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“เยวี่ยเป่า ฟังผมนะ”
“ฉันฟังอยู่”
“ผมจะไม่ใช้เรื่องแต่งงานมาบังคับคุณ และจะไม่ใช้ลูกมาผูกมัดคุณ”
เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดบัญชีธนาคารแล้วแนบหน้าจอไว้ข้างประตู