พูดจบ เธอก็เดินออกจากลานบ้านไปโดยไม่หันกลับมา
ทั้งสองยังเดินไปไม่ถึงประตู เสียงของหลิวหลิงก็ดังมาจากในลานอีกครั้ง
“พ่อ ในเมื่อวันนี้พูดเรื่องบัญชีกันจนกระจ่างแล้ว งั้นก็พูดให้ชัดไปเลย พี่สะใภ้ใหญ่ได้ไปแค่สองหมื่นเมื่อปีที่แล้วจริง ๆ เหรอ?”
หลินเจี้ยนจวินชะงักฝีเท้า
พ่อหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าเมื่อครู่ เขาไม่ได้ตอบทันที กลับเป็นโจวชุ่ยเฟินที่เอ่ยขึ้นก่อน “ถามเรื่องนี้ทำไม? เรื่องเงินก้อนเมื่อปีที่แล้ว พ่อก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ยังมีอีกก้อน” หลิวหลิงจ้องเธอ “ตอนหลินฉือเกิดเรื่อง พ่อกับแม่ก็ให้ไปสองหมื่นเหมือนกัน”
มีคนตรงประตูบ้านสูดหายใจเบา ๆ
“งั้นก็เป็นสี่หมื่นแล้วสิ?”
พ่อหลินพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “รวมแล้วสี่หมื่น”
โจวชุ่ยเฟินรีบอธิบาย “เรื่องหลินฉือจะเหมือนกันได้ยังไง? ลูกเกิดเรื่อง ครอบครัวกำลังรอใช้เงิน จะไม่ช่วยได้เหรอ?”
“ไม่มีใครบอกว่าไม่ควรช่วย” หลิวหลิงก้าวไปข้างหน้า “แต่เมื่อกี้พี่เอาแต่พูดว่าพ่อกับแม่ลำเอียง บอกว่าครอบครัวพี่ไม่ได้อะไรเลย เงินสี่หมื่นเข้ามือพี่แล้ว ทำไมถึงไม่นับว่าเป็นเงินล่ะ?”
โจวชุ่ยเฟินอ้าปาก แต่ตอบไม่ออก
หลิวหลิงหันไปมองพ่อหลิน
“พ่อ ครอบครัวพี่ใหญ่ได้ไปสี่หมื่น ส่วนครอบครัวพวกเราได้แค่สองหมื่น หนูจำไม่ผิดใช่ไหม?”
พ่อหลินมองเธอ “ไม่ผิด”
“งั้นพ่อก็ชดเชยส่วนต่างสองหมื่นให้พวกเราสิ”
พอได้ยินคำนี้ แม่หลินก็ไม่มีเวลาจะเช็ดน้ำตาแล้ว
“ชดเชยอะไร?”
“สองหมื่น” หลิวหลิงพูดชัดถ้อยชัดคำ “เป็นลูกชายเหมือนกัน เป็นหลานชายเหมือนกัน ครอบครัวพี่ใหญ่ได้สี่หมื่น ครอบครัวพวกเราได้สองหมื่น ทำไมถึงต่างกันตั้งครึ่งหนึ่ง? ถ้าพ่อจะช่วยก็ช่วยให้ทั่ว ต้องยุติธรรมกับทุกคน”