“โอ๊ย ตายแล้ว เก่งจริง ๆ บ้านคนที่สามนี่กำลังทำความดีแบบเหลยเฟิงอยู่หรือไง?”
ซูเสี่ยวเหมยชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไป
ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร
คนที่พูดจาเหน็บแนมได้อย่างหน้าชื่นตาบานขนาดนี้ มีอยู่คนเดียว
โจวชุ่ยเฟินสวมรองเท้าผ้าบุนวมเปื้อนโคลนเต็มไปหมด มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อ เดินมาจากปลายทางในหมู่บ้าน
ด้านหลังเธอมีชาวบ้านหลายคนที่เพิ่งออกจากไร่และยังเดินไปไม่ไกลตามมาด้วย ตอนแรกทุกคนเตรียมจะแยกย้ายกลับบ้านกันแล้ว แต่พอได้ยินเสียงก็หยุดเท้าอีกครั้ง
ในหมู่บ้านมีเรื่องสนุกให้ดูกัน ใครจะยอมเดินกลับไปง่าย ๆ
สีหน้าโจวชุ่ยเฟินดูไม่สู้ดีนัก
ผักจากโรงเรือนของบ้านเธอก็ขายไม่ค่อยออกอยู่แล้ว
ช่วงไม่กี่วันก่อนปีใหม่นี้ เธอกำลังหวังให้คนในหมู่บ้านซื้อผักของเธอเพราะสะดวก แต่พอข่าวว่าซูเสี่ยวเหมยแจกผักฟรีแพร่ออกไป ทั้งหมู่บ้านกลับไม่มีแม้แต่เงาคนมาถามราคา
หลินเจี้ยนจวินเข็นผักเต็มรถตระเวนไปทั่วหมู่บ้านตั้งสี่ห้ารอบ แต่กลับขายไม่ออกแม้แต่ต้นเดียว!
ยิ่งคิดโจวชุ่ยเฟินก็ยิ่งโมโห อดกลั้นมาจนถึงตอนนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงพุ่งออกจากโรงเรือนของตัวเองตรงมาที่นี่
“เสี่ยวเหมย พี่สะใภ้จะพูดอะไรสักหน่อย อย่าเพิ่งรำคาญกันล่ะ”
เธอหยุดห่างจากด้านหลังซูเสี่ยวเหมยราวสี่ห้าก้าว ตั้งใจขึ้นเสียงให้ชาวบ้านที่ยังไม่กลับไปได้ยินกันถ้วนหน้า
“เธอยังสาว ไม่รู้จักใช้ชีวิตประหยัด ผักในไร่นั่นก็เป็นเงินนะ จะบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาเลยหรือ? ที่บ้านก็ยังติดหนี้อยู่แท้ ๆ แต่เธอยังใช้เงินมือเติบแบบนี้ ถ้าเรื่องแพร่ออกไปจะฟังดูดีหรือไง?”