“ยังมีเรื่องที่แย่กว่านั้นอีก” ซูเสี่ยวเหมยลดเสียงลงอีกนิด “ลองคิดดูสิ ถ้าตอนนี้คุณไม่รอพวกเขา ตัดสินใจพาพ่อไปโรงพยาบาลในเมืองเอง แล้วเกิดอะไรผิดพลาดระหว่างทาง หรือพอไปถึงเมืองตรวจพบว่าเป็นโรคร้าย ต้องผ่าตัดแต่ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้...”
เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง มองสีหน้าของหลินเจี้ยนจวินที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย
“ถึงตอนนั้นพี่ชายทั้งสองคนของคุณคงไม่พูดว่าคุณกตัญญูหรอก พวกเขาจะหาว่าคุณดึงดันพาพ่อไปวุ่นวาย จนพ่อเป็นอะไรไปต่างหาก”
ซาลาเปาในมือหลินเจี้ยนจวินถูกบีบจนเสียรูป ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
“ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสามดึงดัน พ่อก็นอนพักอยู่บ้านดี ๆ จะเป็นอะไรได้?”
“พวกเขาอยากให้คุณเป็นคนพุ่งเข้าไปจัดการอยู่คนเดียว ต่อให้ผลออกมาดีหรือร้าย ความดีความชอบก็เป็นของทุกคน แต่ความผิดจะตกอยู่กับคุณคนเดียว”
ซูเสี่ยวเหมยพิงราวทางเดิน ลดเสียงลงจนเบา “อย่าเพิ่งรีบร้อน ยาแก้ปวดออกฤทธิ์แล้ว ตอนนี้อาการทรงตัว ไม่ได้แปลว่าจะแย่ลงทุกวินาที โรงพยาบาลประจำอำเภอยังตรวจไม่พบปัญหาใหญ่ อย่างน้อยก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด”
หลินเจี้ยนจวินพิงผนัง ไม่พูดอะไรอยู่นาน
ตอนซูเสี่ยวเหมยพูดเรื่องพวกนี้ น้ำเสียงของเธอราบเรียบมาก
แต่หลินเจี้ยนจวินฟังออกว่า ภายใต้เสียงเรียบ ๆ นั้นมีความเย็นชาแฝงอยู่
เธอไม่ได้กำลังบ่นกับเขา
เธอกำลังช่วยเขาหลีกเลี่ยงหลุมพราง
หลุมพรางที่เขาอาจจะพุ่งเข้าไปด้วยใจอันกตัญญู แล้วถูกพี่ชายทั้งสองเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เพราะงั้นที่แม่คุณห้ามคุณไว้เมื่อกี้ ถึงได้กลายเป็นเรื่องดีโดยไม่ตั้งใจ” ซูเสี่ยวเหมยยื่นมือไปจัดปกเสื้อที่พับงอขึ้นมาให้เขา “รอพวกเขามาก่อน ให้พวกเขาเป็นฝ่ายพูดเองว่าจะไปหรือไม่ไป จะยอมเสียเงินหรือเปล่า พูดให้ชัดต่อหน้าทุกคน”