“ทุกปีกลับบ้านมาก็ได้กินอาหารฝีมือพี่สะใภ้สาม ทั้งสีสันและรสชาติก็ครบเครื่อง ฉันกลับมาก็เพราะฝีมือพี่สะใภ้สามนี่แหละ ปีนี้ช่างน่าน้อยใจจริง ๆ แม่กับพี่สะใภ้สองคนต้องเหนื่อยอยู่ในครัว ส่วนพี่สะใภ้สามกลับออกไปเดินเล่นสบายใจเฉิบ”
พูดจบเธอก็ถอนหายใจ พลางส่ายหน้า
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเธอ
ซูเสี่ยวเหมยไม่ทำกับข้าว ก็แปลว่าไม่กตัญญู ทำให้เธอไม่ได้กินอาหารอร่อย ๆ
ซูเสี่ยวเหมยออกไปเดินเล่น ก็แปลว่าเห็นแก่ตัว
ผู้หญิงอีกสามคนต้องเหน็ดเหนื่อยอยู่ในครัว ก็เป็นความผิดของซูเสี่ยวเหมย
หลิวหลิงได้ยินดังนั้นก็รีบรับลูกทันที “นั่นสิ เสี่ยวฮวา ช่วงนี้พี่สะใภ้สามยุ่งจะตาย ไม่มีเวลาทำกับข้าวให้คนในบ้านกินด้วยซ้ำ”
แม่หลินก็แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างแรง
โจวชุ่ยเฟินไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้ากลับเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
ลานบ้านเงียบลงในพริบตา
แม่สามีวางตะเกียบลง สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังรอดูปฏิกิริยาของซูเสี่ยวเหมย—
ถ้าซูเสี่ยวเหมยยอมอ่อนข้อ เธอก็จะฉวยโอกาสไล่ต้อนต่อ แต่ถ้าซูเสี่ยวเหมยแข็งข้อ เธอก็จะให้ลูกสาวคนเล็กออกหน้า แล้วตัวเองคอยดูอยู่ข้างหลัง
พ่อสามีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ไม่พูดอะไรสักคำ มือประคองแก้วเคลือบที่แช่ใบชาไว้ ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องกับข้าวบนโต๊ะ
ซูเสี่ยวเหมยเช็ดปากให้อันอันเสร็จแล้วก็พับกระดาษทิชชูวางไว้บนโต๊ะ
เธอเงยหน้าขึ้น มองน้องสามีอย่างช้า ๆ
แววตานั้นสงบนิ่ง แต่แฝงความพินิจพิเคราะห์จากที่สูง ราวกับกำลังมองเด็กไม่ค่อยฉลาดคนหนึ่งเล่นลูกไม้ต่อหน้าผู้ใหญ่
“หลินฮวาฮวา”
ซูเสี่ยวเหมยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ