ตอนที่เธอเดินผ่านหน้าพวกเขา เธอไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมอง
ไม่ใช่เพราะจงใจเมินเฉย แต่เพราะไม่จำเป็น
สิ่งที่ควรพูด หลินเจี้ยนจวนพูดไปหมดแล้วเมื่อวาน
พูดซ้ำอีกครั้ง คนที่ตายไปแล้วก็ไม่มีวันกลับมา
เธอหาห้องเก็บศพจนเจอ
พอผลักประตูเข้าไป ไอเย็นก็ปะทะใบหน้า กลิ่นหวานเลี่ยนฉุนจมูกอันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำยาดองศพอบอวลอยู่ในอากาศ
แม่หลินนอนอยู่บนเตียงสเตนเลสตรงกลาง มีผ้าขาวคลุมร่างไว้ผืนหนึ่ง
ซูเสี่ยวเหมยเดินเข้าไปยืนข้างเตียง
เธอไม่ได้เปิดผ้าขาวออก
เพียงยืนนิ่ง มองรูปร่างผอมเล็กใต้ผ้าขาว ซึ่งแทบมองไม่ออกว่าเป็นเค้าโครงของคน
คนที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ จะนั่งรถทัวร์เป็นสิบชั่วโมง เดินทางข้ามพันลี้ไปพึ่งพาลูกชายทำไม?
ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ อยู่เฝ้าบ้านที่บ้านเกิดไม่ได้หรือ?
เห็นได้ชัดว่าเธออยากมีชีวิตอยู่
อยากช่วยลูกชายคนโต อยากให้ครอบครัวนี้ดีขึ้น อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อเติมเต็มหลุมดำที่เกิดขึ้นหลังสามีจากไป
แต่ความ “อยากมีชีวิตอยู่” ของเธอ ค่อย ๆ ถูกความสกปรกรกรุงรัง ความเย็นชา และความเหน็ดเหนื่อยไม่รู้จบในบ้านนั้นกัดกร่อนจนหมดสิ้น
ซูเสี่ยวเหมยหลับตาลง
เธอนึกถึงประโยคหนึ่ง
นานมาแล้วเธอเคยอ่านเจอในหนังสือ ตอนนั้นคิดว่าเสแสร้งเกินไป แต่ตอนนี้ถึงได้ซึมซับความหมายของมัน
ความเศร้าที่สุดของพ่อแม่แบบจีนไม่ใช่การเลี้ยงลูกอกตัญญู แต่คือจนตายก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกสูบเลือดจนหมดตัว
พวกเขาเรียกสิ่งนั้นว่าการทุ่มเท เรียกว่าความรับผิดชอบ เรียกว่าสิ่งที่พ่อแม่ควรทำ
พวกเขาไม่โทษลูก
เอาแต่โทษตัวเองว่าทำให้ลูกไม่มากพอ