น้ำทะเลที่มัลดีฟส์เป็นสีฟ้าจนดูราวกับไม่จริง
สีฟ้าแบบนั้นไม่เหมือนสีน้ำปลอม ๆ ในสระว่ายน้ำของเมืองที่ผสมน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่แผ่ลึกออกไปทีละชั้น ใกล้ฝั่งใสกระจ่าง ไกลออกไปเป็นสีเขียวมรกต ไล่จากตื้นไปลึกซ้อนทับกันจนจรดขอบฟ้า
ซูเสี่ยวเหมยนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ปลายเท้าจมลงในทรายขาวละเอียดนุ่ม ข้างมือวางน้ำเสาวรสแช่เย็นไว้แก้วหนึ่ง หยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว ก่อนจะไหลผ่านซอกนิ้วลงมา
เธอหรี่ตามองเส้นขอบฟ้า ลมหายใจค่อย ๆ ผ่อนช้าลง ร่างกายราวกับถูกทะเลผืนนี้แช่จนคลายตัว
ความรู้สึกแบบนี้ห่างหายไปนานเหลือเกิน
เสิ่นหว่านนอนอยู่ข้าง ๆ แว่นกันแดดเลื่อนขึ้นไปคาดบนศีรษะ ท้องเริ่มนูนให้เห็นแล้ว เธอกำลังดูดน้ำเสาวรสแช่เย็นจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ
“เธอว่าเราสองคนกำลังหนีอยู่หรือเปล่า?” เสิ่นหว่านหันมามอง
ซูเสี่ยวเหมยไม่ลืมตา มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ
“เรียกว่าเติมพลังดีกว่า”
“ใช่ ๆ เติมพลังเหมาะกว่า เติมพลังให้หัวใจตัวเอง!”
ซูเสี่ยวเหมยหัวเราะออกมา
ไกลออกไปมีเด็กต่างชาติหลายคนวิ่งไล่คลื่นอยู่ในน้ำตื้น เสียงหัวเราะลอยมาตามลมเป็นระยะ
ความผ่อนคลายแบบนี้ช่างเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเหลือเกิน
“ดีจัง”
เสิ่นหว่านมองทะเลตรงหน้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต น้ำเสียงแผ่วเบา
“อยู่ที่นี่แล้วรู้สึกว่าเรื่องยุ่ง ๆ พวกนั้นในอดีตไม่เคยมีอยู่เลย”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้า
เธอเข้าใจความรู้สึกที่เสิ่นหว่านพูดถึง
ไม่ใช่การหลบหนี แต่เป็นการถอยออกมา
ดึงตัวเองออกจากความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงราวกับปมเชือก แล้วถอยมายืนมองให้ไกลสักหน่อย ถึงจะรู้ว่าอะไรสำคัญจริง ๆ และอะไรเป็นเพียงเชือกที่คนอื่นคล้องคอเราไว้