รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นป้าเจ็ดก็ได้สติเป็นคนแรก ตบต้นขาฉาดหนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันว่าแล้วว่าเสี่ยวเหมยเป็นคนซื่อตรง! ดูสิ ขนาดชีวิตตัวเองยังฝืดเคืองขนาดนั้น ยังนึกถึงทุกคนอีก!”
สะใภ้ตระกูลเฉินก็พยักหน้า “นั่นสิ ต่างคนต่างให้ ไม่มีใครเสียเปรียบสักหน่อย”
สะใภ้หลายคนเริ่มพูดต่อกันคนละประโยคสองประโยค คำพูดล้วนชื่นชมว่าซูเสี่ยวเหมยรู้จักวางตัวและเป็นคนจริงใจ
สายตาของซูเสี่ยวเหมยทอดผ่านฝูงชนไปหยุดอยู่บนใบหน้าของโจวชุ่ยเฟิน
สีหน้าของเธอยังคงอ่อนแอบอบบางเช่นเดิม ทว่าประกายในดวงตากลับกระจ่างใส ราวกับสายน้ำในลำธารหลังหิมะเพิ่งละลาย ภายนอกดูอ่อนโยน แต่หากเหยียบลงไปก็เย็นเยียบจนถึงกระดูก
“พี่สะใภ้ใหญ่ ในแปลงยังมีพริกเม็ดเล็ก ๆ ตรงขอบแปลงที่เก็บไม่หมด ถ้าไม่รังเกียจ จะเอากลับไปสักสองเข่งไหม? เอาไว้กินหม้อไฟช่วงหน้าหนาวกำลังดีเลย”
น้ำเสียงของเธอสุภาพนอบน้อม แฝงความห่วงใยอยู่ในถ้อยคำ
แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างฟังความหมายอีกชั้นออก
ถ้าคุณก็อยากเอาเปรียบเหมือนกัน ก็ไปเก็บพริกกับทุกคนอย่างซื่อ ๆ ก้มหน้าก้มตาทำงานเสีย
อย่ามายืนชี้นิ้วสั่งอยู่ตรงหัวแปลง
ใบหน้าของโจวชุ่ยเฟินแดงก่ำจนคล้ำไปหมด
ริมฝีปากของเธอขยับอยู่หลายครั้ง หน้าอกกระเพื่อมแรง ความโกรธอัดแน่นอยู่ในลำคอ กลืนก็ไม่ลง คายก็ไม่ออก
“ได้ ได้ ซูเสี่ยวเหมย เธอเก่งนักนะ”
เธอเค้นคำเหล่านั้นออกมาจากไรฟัน เสียงสั่นเครือ ราวกับเพิ่งถูกตบหน้ามาสองฉาด แต่ยังฝืนกลั้นน้ำตาไว้
“คอยดูเถอะ เรายังต้องเจอกันอีก!”
พูดจบเธอก็หันขวับ เดินย่ำพื้นหิมะโคลนไปทางถนนในหมู่บ้าน เดินได้สองก้าวก็เกือบลื่นล้ม รองเท้าผ้าฝ้ายข้างหนึ่งจมลงไปในแอ่งน้ำหิมะละลาย น้ำเย็นจัดซึมเข้าเต็มเท้า