เบาะหลังเงียบไปหลายวินาที ก่อนชายชราจะครางฮึ่มขึ้นมาอีกครั้ง แม่สามีรีบเข้าไปประคอง
สายตาของหลินเจี้ยนจวินไม่เคยละจากถนนเบื้องหน้า แต่ลูกกระเดือกกลับขยับราวกับกลืนบางอย่างลงคอไปอย่างฝืนทน
ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำตำบลอยู่ชั้นหนึ่ง ตรงสุดทางฝั่งตะวันออก ไฟยังเปิดสว่างก็จริง แต่แพทย์เวรมีแค่หนุ่มคนเดียวที่ตาปรือจนแทบจะหลับ
ตอนหลินเจี้ยนจวินแบกชายชราเข้าไป แพทย์หนุ่มถึงค่อยตื่นเต็มตา เขาสวมเสื้อกาวน์แล้วเริ่มตรวจร่างกายเบื้องต้น
วัดความดัน ฟังเสียงหัวใจและปอด ใช้ไฟฉายส่องรูม่านตา
ตรวจอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็เจาะเลือดและตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ
พอผลออก แพทย์หนุ่มพลิกดูเอกสาร คิ้วขมวดมุ่น “ความดันสูงเล็กน้อย คลื่นไฟฟ้าหัวใจไม่พบความผิดปกติชัดเจน ผลตรวจเลือดก็พอใช้ได้… เบื้องต้นยังมองไม่เห็นปัญหาใหญ่ แต่ปวดหัวรุนแรงขนาดนี้ แนะนำให้ทำซีทีหรือเอ็มอาร์ไอ ที่นี่อุปกรณ์ไม่พร้อม ตรวจไม่ได้ครับ”
“ตรวจไม่ได้เหรอ?”
“ครับ ต้องไปโรงพยาบาลในเมือง”
หลินเจี้ยนจวินหันไปมองชายชราบนเตียง
หลังฉีดยาแก้ปวด สีหน้าของชายชราดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย คิ้วไม่ขมวดแน่นเท่าเดิม แต่ยังดูอ่อนแรง เปลือกตาปรืออยู่ครึ่งหนึ่ง
“งั้นก็ย้ายโรงพยาบาล ผมจะพาเขาไปในเมืองเดี๋ยวนี้”
เขายังพูดไม่ทันจบ แม่สามีก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้าง ๆ
“เดี๋ยวก่อน”
หลินเจี้ยนจวินหันกลับไป
แม่สามียืนอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองขยำชายเสื้อไปมา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย “รอพี่ชายเธอกับคนอื่น ๆ มาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“แม่ จะรออะไรครับ? อาการพ่อแบบนี้ต้องรีบตรวจให้รู้เรื่อง”
“แม่รู้ แต่เรื่องนี้…ต้องปรึกษากันทั้งบ้าน”