“น้องสามี น้องสะใภ้ พวกคุณอยู่บ้านใหม่ที่ติดตั้งระบบทำความร้อนใต้พื้นกันอย่างสุขสบาย แต่พ่อแม่ยังต้องทนหนาวอยู่บ้านเก่า พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง”
คำพูดของเธอฟังดูชอบธรรมเสียเต็มประดา ราวกับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม
หลิวหลิงคล้อยตามทันที “ใช่ พวกคุณอยู่บ้านใหม่ที่ติดตั้งระบบทำความร้อนใต้พื้นกันอย่างสุขสบาย แต่พ่อแม่ยังต้องทนหนาวอยู่บ้านเก่า พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง”
ทั้งสองประสานเสียงกัน ต้อนซูเสี่ยวเหมยกับหลินเจี้ยนจวินให้จนมุม
ซูเฉินหัวเราะเย็นชา
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกคุณกตัญญูขนาดนี้ งั้นให้พ่อแม่อยู่บ้านใหม่ ส่วนพวกคุณไปอยู่กระท่อมฟางดีไหม”
โจวชุ่ยเฟินพูดไม่ออก
“คะ...คุณพูดอะไรของคุณ”
“ฉันก็คิดแทนพวกคุณอยู่นี่ไง”
ซูเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่ยอมได้จริง คนในหมู่บ้านต้องชมว่าพวกคุณเสียสละเพื่อส่วนรวมแน่ พี่รักหน้าตาตัวเองที่สุดไม่ใช่เหรอ แบบนี้ก็ดีออก”
หลิวหลิงชี้หน้าเขา
“คุณ...พวกคุณ!”
“ทำไม พวกคุณไม่ยอมเหรอ” ซูเฉินยิ้มบาง ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเอาความกตัญญูมากดดันพี่สาวผมเลย ไม่มีใครโง่หรอก”
สีหน้าโจวชุ่ยเฟินซีดสลับเขียว ริมฝีปากสั่นอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
ฉินเยวี่ยเป่าพยักหน้าตาม “ใช่ค่ะ ถ้าพี่สะใภ้ทั้งสองกตัญญูจริง ก็เริ่มทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนสิคะ”
โจวชุ่ยเฟินถูกตอกกลับจนจนคำ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกอยู่นาน แต่ก็เค้นคำพูดออกมาไม่ได้สักคำ
หลิวหลิงเองก็อึดอัดใจ ยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้จะไปหรือจะอยู่