“อุ๊ย น้องสะใภ้อยู่บ้านนี่เอง ฉันกับพี่สะใภ้รองแวะมาเยี่ยมเธอน่ะ” โจวชุ่ยเฟินเป็นคนเสียงดัง พูดทีเสียงก็ลอยไปไกลครึ่งถนน
เธอปัดเกล็ดหิมะบนตัวออก ไม่รอให้เจ้าของบ้านเชื้อเชิญก็เดินไปนั่งข้างโต๊ะทันที
หลิวหลิงเดินตามหลังมา วางถุงในมือลงบนโต๊ะ ก้นถุงมีน้ำซึมออกมาแล้ว
“เอาส้มมาฝาก ลองชิมดูสิ” หลิวหลิงพูดอย่างสุภาพ แต่สายตากลับจับจ้องเนื้อแกะที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ
ซูเสี่ยวเหมยเหลือบมองถุงใบบนโต๊ะ ส้มที่อยู่ในถุงพลาสติกใสเปลือกเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว บางลูกก็เริ่มดำ น้ำส้มที่ไหลออกมาปนกับกลิ่นเปรี้ยวเน่า
คงเป็นส้มที่พี่สะใภ้รองขายไม่หมดหลังตั้งแผง เลยเอามาให้
เธอไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหันไปหยิบถ้วยชา
หลินอันอันเดินไปที่โต๊ะอย่างสงสัย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปดูถุงส้มนั้น จมูกเล็ก ๆ ย่นเข้าหากัน
“แม่ ส้มเหม็นจัง” ตัวตัวปิดจมูก เสียงเล็กเสียงน้อย
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ มองหลิวหลิงแล้วพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ส้มบ้านป้าสะใภ้รองไม่เหมือนเชอร์รีลูกโตที่น้าซื้อมาเลย ของน้าทั้งแดงทั้งหวาน แต่ลูกนี้ดำปี๋”
“ต้าหวงดมแล้วยังไม่กิน ส่ายหัวแล้ววิ่งหนีไปเลย”
สีหน้าหลิวหลิงชะงัก รอยยิ้มแทบแขวนไว้ไม่อยู่
เธอกัดฟันกรอด ฝืนยิ้มต่อ “เด็กจะไปรู้อะไร ส้มพันธุ์นี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ข้างนอกดูไม่สวย แต่ข้างในหวานนะ”
ซูเสี่ยวเหมยรินชาเสร็จแล้วยกมาวางบนโต๊ะ ท่าทางไม่รีบร้อน
“อันอัน ตัวตัว ไปเล่นในห้องก่อนนะ” น้ำเสียงเธออ่อนโยน แต่สายตากลับเย็นชา
เด็กทั้งสองคนวิ่งออกไปอย่างว่าง่าย