เช้าวันถัดมา ซูเสี่ยวเหมยกับหลินเจี้ยนจวินมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต
เพิ่งจะเลย 8 โมงเช้ามาไม่นาน ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เปิดแล้ว พี่สาวหลายคนกำลังขนของลงจากรถอยู่หน้าร้าน กล่องกระดาษถูกวางเรียงเป็นระเบียบ ก่อนจะยกเข้าไปทีละกล่อง
พวกป้า ๆ ที่ออกมาซื้อผักแต่เช้าในเมืองต่างเบียดกันเลือกของอยู่ตรงโซนอาหารสด มือหิ้วถุงพลาสติก ปากก็คุยเรื่องสัพเพเหระในบ้านกันไม่หยุด ผู้คนยืนเรียงแถวอยู่หน้าตู้แช่
ซูเปอร์มาร์เก็ตเปลี่ยนไปจากตอนเพิ่งเปิดใหม่ ๆ มากนัก เดิมทีมีห้องแถวอยู่ 2 คูหา พอทุบเปิดเชื่อมกันแล้วก็ขยายไปทางตะวันออกอีก 1 คูหา รวมเป็น 3 คูหาติดกัน ป้ายไฟหน้าร้านที่เขียนว่า «ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าทั่วไป» ถูกเช็ดจนเงาวับ
ชั้นวางสินค้าจากเดิม 4 แถวเพิ่มเป็น 7 แถว แบ่งโซนชัดเจน ทั้งโซนข้าวสารและน้ำมัน โซนของใช้ส่วนตัว โซนขนม และโซนของใช้ประจำวัน ส่วนโซนอาหารสดด้านในสุดแยกออกมาต่างหาก มีทั้งตู้แช่ ชั้นวางผัก และเขียงเนื้อครบครัน
ผู้จัดการจ้าวกำลังยอง ๆ อยู่หน้าชั้นวางในโซนของใช้ส่วนตัว มือถือลิสต์เติมสินค้าไว้ปึกหนึ่ง พลางนับน้ำยาซักผ้าบนชั้นทีละขวด
พอเห็นสองสามีภรรยาเดินเข้ามา ก็รีบวิ่งมาต้อนรับ
«คุณหลิน คุณซู วันนี้มาเช้าจังครับ»
หลินเจี้ยนจวินโบกมือ «ไม่ต้องเรียกคุณหลินคุณซูหรอก ฟังดูห่างเหินไป ผมอายุน้อยกว่าคุณ เรียกชื่อก็พอ»
ผู้จัดการจ้าวยิ้ม แต่ไม่ได้เปลี่ยนคำเรียก เพราะเรียกแบบนี้จนชินปากแล้ว จากนั้นก็พาทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน
ซูเสี่ยวเหมยกวาดตามองชั้นวางสินค้าโดยรอบ ขณะเดินก็สังเกตไปด้วย พอมาถึงโซนข้าวสารและน้ำมัน เธอก็หยุดแล้วชี้ไปยังชั้นบนสุด
«ลุงจ้าว น้ำมันถังใหญ่ 5 ลิตรเอาไว้ชั้นบนสุดไม่เหมาะนะ คนที่ซื้อถังใหญ่ส่วนมากอายุมากแล้ว หยิบไม่ถึง แถมยกไม่ไหวด้วย เลื่อนลงมาหนึ่งชั้น แล้วเอาน้ำมันปรุงอาหารขวดเล็กไปวางไว้ข้างบน»