“เยวี่ยเป่าอยู่บ้านเรา จะได้รับความเคารพและมีอิสระอย่างเต็มที่เสมอ”
“ไม่มีใครเปลี่ยนกฎข้อนี้ได้ทั้งนั้น”
ภายในลานบ้านเงียบกริบ
แม้แต่เสียงตะหลิวผัดอาหารจากทางเตาก็ราวกับหยุดชะงักไปชั่วขณะ
บรรดาผู้ใหญ่หลายคนนั้นอ้าปากแล้วหุบลง จากนั้นก็อ้าปากอีกครั้ง
แต่ไม่มีใครพูดออกมาสักคำ
ป้าคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเทาถึงกับไม่คาบไม้จิ้มฟันแล้ว ก้มหน้าตักข้าวในชามอย่างกระอักกระอ่วน
ท้ายที่สุดซูเฉินยกแก้วขึ้น ยิ้มให้ทุกคนรอบโต๊ะ
“คุณอาใหญ่ คุณลุงทั้งหลาย เหมียวเหมียวเป็นลูกสาวของผม ผมกับเยวี่ยเป่าจะเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุด เรื่องนี้พวกคุณวางใจได้ครับ”
“ส่วนเรื่องแต่งงานจะรีบร้อนไปทำไม? เรายังมีเวลาอีกเยอะ”
พูดจบ เขาก็ดื่มเหล้าอีกอึก ก่อนจะพาเยวี่ยเป่าเดินไปยังโต๊ะถัดไป
คนที่โต๊ะด้านหลังมองหน้ากันไปมาอยู่นาน ไม่มีใครพูดอะไรอีก
กลับเป็นพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องวัยสาวที่โต๊ะข้าง ๆ ซึ่งกระซิบกับคนข้างตัวว่า “ซูเฉินหมอนี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงพูดเก่งขนาดนี้นะ”
พ่อซูกับแม่ซูนั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก ทั้งคู่ได้ยินทุกคำที่พูดไปเมื่อครู่
ดวงตาแม่ซูแดงเรื่อ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้น
พ่อซูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นยืน เสียงดังจนคนทั้งลานได้ยิน
“เอาละ ๆ วันนี้เป็นงานฉลองครบเดือนของเหมียวเหมียว ดื่มเหล้ากินกับข้าวกันเถอะ!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองไปรอบ ๆ บรรดาญาติที่นั่งอยู่
“เสี่ยวเฉินพูดถูก ชีวิตเป็นของพวกเขาสองคน จะมีความสุขแบบไหนก็ให้เป็นแบบนั้น พวกเราแก่แล้วไม่เข้าไปยุ่ง คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง เหมียวเหมียวเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลซู กฎเกณฑ์ไร้สาระพวกนั้นเราไม่สนใจหรอก”