หลินเจี้ยนหมินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หุบลงอีกครั้ง เขามองหลิวหลิงแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลิวหลิงจูงมือหลินซิน สีหน้ากระอักกระอ่วน เธอกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่เสียงของโจวชุ่ยเฟิน พี่สะใภ้ใหญ่ กลับดังมาจากด้านหลังเสียก่อน
“จะนั่งรถพวกเราเหรอ? ไม่ได้หรอก เบาะหลังมีของวางอยู่ นั่งไม่พอ”
โจวชุ่ยเฟินเดินยิ้มเข้ามา พลางพูดพลางโบกมือ ท่าทีสุภาพเรียบร้อย แต่ความหมายชัดเจน
เธอกลัวจริง ๆ
ช่วงตรุษจีนปีที่แล้ว ตอนเดินทางไปเยี่ยมญาติ เด็กสองคนกินขนมกันตลอดทางบนเบาะหลังรถของเธอ เศษมันฝรั่งทอดร่วงลงไปตามซอกเบาะ โยเกิร์ตหกไปครึ่งขวดบนพรมปูพื้น เธอกลับถึงบ้านก็เช็ดอยู่ตั้งบ่าย กลิ่นเปรี้ยวถึงเพิ่งจางหายตอนเข้าฤดูใบไม้ผลิ
ยังไม่ต้องพูดถึงมือคู่นั้นของหลินหยาง กินขาไก่เสร็จไม่เช็ดมือก็ไปกดปุ่มกระจกรถ ทิ้งรอยนิ้วมันเยิ้มไว้เป็นแถบ เธอใช้ทิชชูเปียกเช็ดตั้งสองรอบก็ยังไม่สะอาด
ปีนี้ให้ตายเธอก็ไม่ยอมลำบากแบบนั้นอีกแล้ว
“เจี้ยนจวินพูดถูก เด็ก ๆ เพิ่งทะเลาะกัน แยกกันนั่งดีกว่า จะได้ไม่ตีกันอีกระหว่างทาง” โจวชุ่ยเฟินวางท่าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ ก่อนยิ้มให้หลิวหลิง “พี่รองพาเด็กสองคนนั่งรถเจี้ยนจวินไป ส่วนเด็กสองคนนั่งท้ายรถ ท้ายรถกว้างพอดี ให้เด็กซน ๆ ขยับตัวได้สบาย”
พี่สะใภ้รองหน้าบึ้ง “พี่สะใภ้ใหญ่พูดอะไรน่ะ ท้ายรถเป็นที่นั่งคนหรือไง? นั่นเด็กเป็น ๆ สองคน ไม่ใช่สินค้า!”
“ฉันก็จนปัญญานี่นา รถมันมีแค่นี้” พี่สะใภ้ใหญ่พูดกลบเกลื่อน “ปูฟูกให้ เด็กสองคนยังเล็ก นอนข้างในสบายกว่านั่งอีก—”
“สบายเหรอ?” พี่สะใภ้รองขึ้นเสียง “ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา พี่รับผิดชอบไหม? ถ้าเบรกกะทันหัน เด็กสองคนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ท้ายรถ ชนโน่นกระแทกนี่ขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?”