“พี่ ดูสิว่าหน้าตาเหมือนใคร?” ซูเฉินขยับเข้ามาถาม
ซูเสี่ยวเหมยมองพินิจใบหน้าของเหมียวเหมียวอยู่ครู่หนึ่ง “ตา จมูกเหมือนเยวี่ยเป่า ส่วนปากเหมือนเธอ”
“งั้นก็ต้องน่ารักอยู่แล้วสิ” ซูเฉินยิ้มจนแทบถึงใบหู
“เหมือนเยวี่ยเป่าก็ต้องน่ารักอยู่แล้วสิ” ซูเสี่ยวเหมยตอบหน้าตาเฉย
รอยยิ้มของซูเฉินค้างไปเลย
เยวี่ยเป่าเอนพิงหัวเตียง ไหล่สั่นระริกเพราะกลั้นขำ แต่หัวเราะทีไรก็เจ็บแผลผ่าตัด เธอจึงรีบหยุด มือกุมท้องพลางแยกเขี้ยว
อันอันเงยหน้าขึ้น พูดอย่างจริงจังว่า “คุณน้า น้องสาวตัวเล็กชื่ออะไรครับ?”
ซูเฉินกับเยวี่ยเป่าสบตากัน
“ซูชิงเหอ” ซูเฉินตอบ
“ชื่อเล่นเหมียวเหมียว” เยวี่ยเป่าเสริม
อันอันพยักหน้า สีหน้าจริงจังขณะทวนซ้ำ “เหมียวเหมียว ซูชิงเหอ เหมียวเหมียว”
จากนั้นเขาก็เดินไปข้างซูเสี่ยวเหมย เขย่งปลายเท้ามองใบหน้าเล็ก ๆ ในผ้าห่อตัว แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “น้องเหมียวเหมียว พี่อันอันเอง ต่อไปพี่จะปกป้องหนูนะ”
ตัวตัวเบียดเข้ามาอย่างไม่ยอมน้อยหน้า “หนูก็จะปกป้องเหมือนกัน!”
เหมียวเหมียวในอ้อมแขนซูเสี่ยวเหมยราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง ริมฝีปากน้อย ๆ จึงยื่นออกมาอีกครั้ง
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอีกระลอก
ซูเสี่ยวเหมยส่งเหมียวเหมียวคืนให้เยวี่ยเป่า เยวี่ยเป่ารับลูกน้อยมาวางไว้ข้างหมอน มองใบหน้าของลูกสาวด้วยดวงตาเป็นประกาย
ซูเสี่ยวเหมยนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ มองผู้คนเต็มห้อง มองใบหน้าของน้องชายที่ยิ้มโง่ ๆ มองคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งตรงหางตาของเยวี่ยเป่า มองลูกทั้งสองของตัวเองที่กำลังล้อมวงส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่รอบทารกน้อย