แต่พอเธอนึกถึงคำว่า “ภรรยา” นึกถึงคำว่า “ลูกสะใภ้” หน้าอกก็เหมือนถูกบีบแน่นจนหายใจไม่ออก
ในจังหวะที่เธอใกล้จะทนไม่ไหว มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง จับมือเย็นเฉียบของเธอไว้ทันที
ฝ่ามืออีกฝ่ายอุ่นร้อน แรงที่จับมั่นคง ไม่หนักไม่เบา
ซูเฉินเหลือบมองเธอ แววตาคู่นั้นไม่มีความลนลาน ไม่มีการเอาใจ มีเพียงความมั่นคงแน่วแน่ ราวกับกำลังบอกว่า ผมอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว
จากนั้นเขาก็หันกลับไป ยกแก้วเหล้าขึ้นยืน หันหน้าไปทางผู้ใหญ่สองสามคน
บนใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่ไม่มีแววประจบเอาใจแม้แต่น้อย
“คุณอาใหญ่ คุณลุงทั้งหลาย แก้วนี้ผมขอดื่มแทนเยวี่ยเป่า เพื่อคารวะทุกท่านครับ”
เขายกแก้วขึ้นดื่มหนึ่งอึก เงยหน้าขึ้นแล้ววางแก้วลง ก่อนเช็ดมุมปาก
คุณอาผู้ใหญ่พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มหนึ่งอึกเช่นกัน
ซูเฉินวางแก้วลงบนโต๊ะ แต่ไม่ได้กลับไปนั่ง
เขายืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น คอเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมไว้เม็ดหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย
“แต่เรื่องที่คุณอาใหญ่พูดถึง วันนี้ผมขอถือโอกาสนี้พูดให้ชัดต่อหน้าทุกคนครับ”
คนบนโต๊ะหยุดตะเกียบแล้วหันมามองเขา
“เรื่องแต่งงาน ผมกับเยวี่ยเป่าคุยกันแล้วครับ”
“เราไม่แต่งงาน ไม่จดทะเบียนสมรส”
ถ้อยคำไม่กี่คำนี้ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงบ่อน้ำอันสงบนิ่ง
ถ้วยชาในมือคุณอาผู้ใหญ่ค้างอยู่กลางอากาศ
ผู้หญิงหลายคนอ้าปากค้าง แล้วหันมองหน้ากัน
บางคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ขณะที่บางคนขมวดคิ้วแล้ว