รถจอดลงเมื่อถึงไฟแดง
ซูเสี่ยวเหมยถอนเท้าออกจากแป้นเบรก มือวางอยู่บนส่วนบนของพวงมาลัย ก่อนจะหันไปมองลี่ลี่
“เธอพูดไม่ผิดหรอก”
ลี่ลี่กะพริบตาปริบ ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้
เธอกลัวว่าซูเสี่ยวเหมยจะไม่เข้าใจ กลัวอีกฝ่ายคิดว่าเยวี่ยเป่าเรื่องมาก กลัวว่าซูเสี่ยวเหมยจะยืนอยู่บนจุดยืนของผู้ใหญ่หัวโบราณ แล้วพูดคำเดิม ๆ ที่เธอได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน
อย่างเช่น ผู้หญิงยังไงก็ต้องแต่งงานสักวัน พอมีลูกแล้วก็ควรให้สถานะกับอีกฝ่าย หรือไม่แต่งงานแล้วจะดูเป็นแบบไหนกัน
แต่ซูเสี่ยวเหมยหันกลับมา มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ
เป็นรอยยิ้มที่แฝงความเข้าใจอย่างกระจ่างชัดและเห็นด้วยอย่างแท้จริง
ซูเสี่ยวเหมยหันกลับไปมองถนนข้างหน้า ไฟเขียวสว่างขึ้น รถจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
“ฉันแต่งงานมาหลายปีแล้ว สามีก็เป็นคนดีนะ” เธอพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนกำลังคุยเรื่องทั่วไป “แต่ฉันก็เห็นอะไรมาเยอะเหมือนกัน ก่อนแต่งงานผู้ชายบางคนแทบอยากเด็ดดาวบนฟ้ามาให้ พอจดทะเบียนเสร็จไม่ทันสามเดือน ถุงเท้าก็โยนลงพื้น แล้วตะโกนเรียกให้เธอไปซัก”
“ถ้าเธอไม่ซัก แม่เขาก็จะพูดว่า ดูเมียเธอสิ แค่ถุงเท้ายังไม่ยอมซัก แล้วจะอยู่กันต่อไปยังไง”
คำเปรียบเปรยของซูเสี่ยวเหมยทำให้ลี่ลี่หลุดหัวเราะสั้น ๆ
“เสี่ยวเหมย ฉันนึกว่าเธอจะบอกให้เยวี่ยเป่าทำใจให้สบายซะอีก”
“จะให้บอกอะไรล่ะ?” ซูเสี่ยวเหมยวางมือข้างหนึ่งไว้บนขอบหน้าต่าง น้ำเสียงเรียบเฉย “เธอมีสติกว่าคนตั้งเยอะ”
“ผู้หญิงหลายคนโดนเร่งเร้าบ่อย ๆ เข้าก็แต่งงานทั้งที่ยังงง ๆ พอจดทะเบียนแล้วก็มีลูกทั้งที่ยังงง ๆ พอมีลูกก็ใช้ชีวิตจนลืมตัวตนของตัวเองไป พอกลับมามองอีกทีว่าแต่แรกแต่งไปเพื่ออะไร กลับไม่มีใครตอบได้ชัดเจน”