“ชีวิตพ่อฉันมีค่าไม่เท่าปุ๋ยไม่กี่กระสอบที่บ้านคุณหรือไง?”
พอคำสุดท้ายหลุดออกมา อุณหภูมิในห้องส่วนตัวก็เหมือนลดฮวบลงหลายองศา
ใบหน้าของโจวชุ่ยเฟินจากที่ซีดเผือด พลันแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา หน้าอกกระเพื่อมแรง
เธอผุดลุกขึ้นทันที เก้าอี้ด้านหลังครูดพื้นเสียงแสบแก้วหู
“หลี่เม่า พูดแบบนี้มันเกินไปแล้ว!”
โจวชุ่ยเฟินชี้หน้าหลี่เม่า เสียงดังจนทั่วห้องส่วนตัวก้องระงม “หมายความว่ายังไงที่ว่าฉันคิดว่าชีวิตลุงของฉันมีค่าไม่เท่าปุ๋ยไม่กี่กระสอบ? นี่มันคำพูดบั่นทอนจิตใจกันชัด ๆ!”
หลี่เม่าหัวเราะเย็นชา ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ฉันพูดผิดตรงไหน? ลุงป่วยหนักขนาดนี้ แต่เธอกลับเปิดปากบอกว่าไม่มีเงิน ไม่ใช่หมายความแบบนั้นหรือไง?”
“คุณ!”
โจวชุ่ยเฟินโกรธจนตัวสั่น
เธอกวาดตามองญาติ ๆ ที่นั่งกันเต็มโต๊ะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ บ้างก็มองเหมือนดูเรื่องสนุก บ้างก็สะใจ และยังมีบางคนที่รอให้เธอขายหน้าอยู่เงียบ ๆ
โจวชุ่ยเฟินตัดสินใจไม่สนอะไรอีกแล้ว
เธอฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรง จานชามบนโต๊ะสั่นกระทบกัน “ได้ ในเมื่อพูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว วันนี้ฉันก็จะพูดให้ชัดไปเลย!”
“หลี่เม่า หลี่หมิง พวกคุณสองคนเป็นเถ้าแก่ใหญ่ คนหนึ่งทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง อีกคนเปิดโรงงาน อยู่ในเมืองก็มีบ้านเป็นตึก มีรถเก๋งใช้ ชีวิตสุขสบายกว่าใครทั้งนั้น!”
โจวชุ่ยเฟินหัวเราะเยาะ พลางกวาดตามองคนรอบโต๊ะ “แต่รู้ไหมว่าครอบครัวพวกเราสามบ้านใช้ชีวิตกันยังไง? ฉันกับเจี้ยนกั๋วทำงานหาเลี้ยงชีพในไร่นา เดือนหนึ่งได้เงินแค่นิดเดียว ยังต้องเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน! เจี้ยนหมินทำนา เหน็ดเหนื่อยแทบตายตลอดทั้งปี ผลผลิตก็ยังต้องดูว่าฟ้าฝนจะเป็นใจไหม! ส่วนเจี้ยนจวินยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถูกเลิกจ้างจนต้องกลับหมู่บ้านมาทำนา แม้แต่ค่าเล่าเรียนของลูกก็ต้องนั่งนับนิ้วคำนวณ!”