วันนี้โจวชุ่ยเฟินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไหวโบราณตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน รอบตัวมีหญิงชาวบ้านเจ็ดแปดคนล้อมวงอยู่ มือก็แกะเมล็ดแตงโม ปากก็พูดไม่หยุด
“นี่ ฉันจะบอกอะไรให้ บ้านฉันหลินฉือตอนนี้ได้ดิบได้ดีแล้วนะ”
เธอคายเปลือกเมล็ดแตงโมลงข้างเท้า ก่อนลดเสียงลงทำท่าลึกลับ “โรงเรือนปลูกผัก 500 หมู่ ยกให้เขาดูแลทั้งหมด พวกเธอว่าต้องเก่งขนาดไหน?”
คนข้าง ๆ พยักหน้าคล้อยตาม “ก็ใช่น่ะสิ หลินฉือบ้านเธอฉลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
โจวชุ่ยเฟินยิ้มหน้าบาน ก่อนหันไปถอนหายใจ “เฮ้อ น่าเสียดายที่บางคนทนเห็นคนในครอบครัวได้ดีไม่ได้ หลินเจี้ยนจวิน น้องสามีของฉันน่ะ ฉันว่าไร้ประโยชน์แล้ว วัน ๆ เอาแต่ตามใจเมีย ปลูกที่ดินผืนกระจิริดนั่นจะไปได้เรื่องอะไร?”
“ชุ่ยเฟิน พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ” หญิงวัยกลางคนที่อายุมากกว่าคนหนึ่งทนฟังไม่ไหว “เจี้ยนจวินเป็นเด็กขยันขันแข็ง”
“ขยันแล้วมีประโยชน์อะไร?” โจวชุ่ยเฟินเบ้ปาก “สุดท้ายก็อยู่ในเมืองไม่รอด ต้องหอบผ้าหอบผ่อนกลับมาปลูกผักอยู่ดี จะเหมือนหลินฉือบ้านฉันได้ยังไง อายุยังน้อยก็ได้ดูแลโรงเรือนปลูกผักตั้ง 500 หมู่แล้ว”
เธอเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “เดิมทีฉันก็คิดว่าอย่างน้อยเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ให้เจี้ยนจวินยกโรงเรือนปลูกผักให้หลินฉือดูแล ถือว่าช่วยเหลือหลานตัวเอง ผลเป็นยังไงล่ะ? เขาไม่เห็นเราอยู่ในสายตาเลย ยอมใช้คนนอกแต่ไม่ยอมใช้คนในครอบครัว”
พอพูดจบ คนรอบข้างก็หันมองหน้ากัน
“นี่... แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง?”
“ไม่ดียังไง?” โจวชุ่ยเฟินแค่นเสียง “ฉันพูดเรื่องจริง ซูเสี่ยวเหมยเป็นคนเห็นแก่ตัวจะตาย รู้จักแต่ลากเจี้ยนจวินไปใช้ชีวิตสุขสบายกันสองคน ขนาดพ่อแม่สามียังไม่ดูแล นับประสาอะไรกับช่วยเหลือพี่น้อง”
พวกป้าหลายคนมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้ารับคำเท่าไร
พอเห็นว่าไม่มีใครพูดด้วย โจวชุ่ยเฟินก็เติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
“ไม่เชื่อก็คอยดูเถอะ ตระกูลหลินแตกกันแน่ไม่ช้าก็เร็ว”