“วันนี้คุณพ่อไปโรงพยาบาลแค่รอบเดียว พี่ก็กลายเป็นลูกกตัญญูแล้วหรือ? ฉันปรนนิบัติมาตั้งกี่ปี แบบนี้ฉันก็เป็นเดรัจฉานสินะ?”
คำพูดนั้นมีเหตุมีผล น้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์ แม้แต่ความน้อยใจที่แฝงอยู่ก็ถ่ายทอดออกมาได้พอดิบพอดี
มีศีรษะสองสามศีรษะยื่นออกมาจากระเบียงทางเดิน สายตาสอดส่ายไปมาระหว่างหลินเจี้ยนจวินกับหลินเจี้ยนกั๋ว ชั่วขณะหนึ่งจึงแยกไม่ออกว่าใครพูดความจริง
ผู้หญิงสองคนในห้องให้น้ำเกลือก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน คนหนึ่งพึมพำอะไรบางอย่างเบา ๆ อีกคนก็เบ้ปากตาม
ผู้คนเริ่มซุบซิบกัน
“พี่ชายคนโตก็พูดมีเหตุผลนะ ปกติคนที่คอยดูแลนั่นแหละเหนื่อยที่สุด”
“ยุคนี้ เรื่องที่ลงแรงแล้วยังไม่ได้ดีมีถมไป”
กระแสเริ่มเปลี่ยนทิศ
มุมปากของหลินเจี้ยนกั๋วยกขึ้นนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น
เขาถนัดเรื่องแบบนี้ที่สุด
ไม่จำเป็นต้องชนะ แค่ทำให้เรื่องวุ่นวายสับสนก็พอ
ขอเพียงคนที่มุงดูรู้สึกว่า “ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผล” เขาก็ชนะแล้ว
เพราะคำว่า “ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผล” หมายถึง “อย่าโทษใครเลย” ส่วน “อย่าโทษใครเลย” ก็หมายถึง “ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม” และเมื่อทุกอย่างยังเหมือนเดิม เขาก็ไม่ต้องควักเงินสักหยวน
ตอนหลินเจี้ยนจวินได้ยินพี่ชายพูดเช่นนั้น เขารู้สึกเหมือนถูกใครสักคนแทงเข้าที่หลังอย่างแรง
ไม่ใช่เพราะคำกล่าวหาที่บิดเบือนความจริงเหล่านั้น
แต่เพราะตอนพี่ชายพูด น้ำเสียงลื่นไหล สีหน้าก็เป็นธรรมชาติเหลือเกิน ราวกับซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน