“เด็กขาดอากาศอยู่ในครรภ์นานเกินไป ตอนคลอดออกมาตัวเขียวทั้งตัว ไม่ร้องไห้ และไม่มีการหายใจด้วยตัวเอง”
“ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตฉุกเฉินอยู่ในห้องคลอด ทั้งดูดเสมหะ ให้ออกซิเจน และกดหน้าอก”
ใบหน้าของซูเฉินซีดเผือดจนไร้สีเลือด
เขารู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดลำคอ อ้าปากค้างแต่เปล่งเสียงอะไรไม่ออก
ฉินลี่ลี่ยกมือปิดปาก น้ำตาไหลพราก
แม่ซูลุกพรวดจากเก้าอี้ พอเข่าอ่อนก็ทรุดลงนั่งที่เดิม คำภาวนาขอให้คุ้มครองที่พร่ำอยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นขาดห้วง
หัวใจที่เพิ่งกลับลงไปอยู่ในอกถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากขึ้นมาอีกครั้ง ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ จะขึ้นก็ไม่ได้ จะลงก็ไม่ถึง
โถงทางเดินเงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาบนผนังเดิน ติ๊ก...ต๊อก ติ๊ก...ต๊อก ราวกับมีค้อนเล็ก ๆ เคาะลงบนขมับของทุกคนทีละที
ประตูห้องคลอดปิดสนิท ทุกอย่างข้างในเป็นเหมือนกำแพงทึบสำหรับพวกเขา มองไม่เห็นอะไร และทำอะไรไม่ได้เลย
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาที
ทุกวินาทีเหมือนเข็มที่ค่อย ๆ แทงเข้าไปในซอกกระดูก แล้วค่อย ๆ ถอนออกมา
ซูเฉินใช้มือยันผนัง กางนิ้วทั้งห้า เล็บจิกลงไปตามร่องกระเบื้อง ปลายนิ้วทั้งสิบซีดขาวไร้สีเลือด
ริมฝีปากของเขาขยับ แต่ไม่มีเสียง หากดูจากรูปปาก คล้ายกำลังพูดคำเดิมซ้ำ ๆ
ขอร้อง
นาทีที่สี่
นาทีที่ห้า
ฝ่ามือของซูเสี่ยวเหมยก็ชุ่มเหงื่อเช่นกัน
เธอยืนอยู่กลางโถงทางเดิน หลังเหยียดตรง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าตอนฉินลี่ลี่ยืนชิดข้างเธอ กลับสัมผัสได้ว่าท่อนแขนของอีกฝ่ายสั่นระริก
นาทีที่หก
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากส่วนลึกของห้องคลอด
แผ่วเบามาก
ราวกับลูกนกที่เพิ่งออกจากไข่ ส่งเสียงครางแรกออกมาอย่างลองเชิง ทั้งที่ลำคอยังไม่เปิดดี