เขานั่งยอง ๆ ข้างเตียง โน้มหน้าเข้าไปใกล้หูเธอ เสียงเบาจนมีเพียงคนสองคนที่ได้ยิน
“เยวี่ยเป่า ชาตินี้เรามีลูกแค่คนเดียวก็พอแล้ว”
“ผมจะไม่ให้คุณต้องเจ็บปวดแบบนี้อีก ชาตินี้จะไม่มีอีกแล้ว”
น้ำตาหยดหนึ่งซึมออกมาจากหางตาของเยวี่ยเป่า ไหลผ่านขมับเข้าไปในเส้นผมที่เปียกชื้น
ริมฝีปากของเธอขยับ คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เปลือกตาหนักอึ้งเกินไป ยังไม่ทันได้เอ่ยก็ปิดลงอีกครั้ง
ซูเฉินใช้แขนเสื้อเช็ดหน้า ก้มตัวลง มือข้างหนึ่งประคองศีรษะเธอ อีกข้างจับขอบเตียง แล้วเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยไปยังห้องพัก
ทางเดินยาวเหยียด หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานส่องผ่านเหนือศีรษะไปทีละดวง เงาของทั้งคู่ทอดยาวบ้างสั้นบ้าง
ซูเสี่ยวเหมยเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วในห้องพักผู้ป่วยทั่วไป
ผ้าปูเตียงเป็นผ้าฝ้ายแท้ที่เธอนำมาจากบ้าน ซักมาหลายครั้งแล้ว เนื้อผ้าบางและนุ่ม
เธอปูแผ่นรองซับไว้ 2 ชั้น
กะละมังน้ำอุ่นวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ข้างกันมีผ้าขนหนูสะอาดพับซ้อนกันไว้
แก้วน้ำแบบมีหลอดบรรจุน้ำอุ่นไว้ ส่วนฝากาน้ำปิดไว้หลวม ๆ
ถุงน้ำร้อนเติมน้ำไว้เรียบร้อยแล้ว ห่อด้วยผ้าขนหนูและวางไว้ใต้ผ้าห่มให้อุ่นล่วงหน้า
ตอนซูเฉินเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเข้ามา ซูเสี่ยวเหมยก็รีบเข้าไปช่วยกันย้ายเยวี่ยเป่าจากเตียงไปยังเตียงผู้ป่วย
ทั้งคู่ช่วยกัน คนหนึ่งประคองไหล่ อีกคนประคองเอว ระมัดระวังยิ่งกว่าบุคลากรทางการแพทย์เสียอีก
ตอนเยวี่ยเป่าถูกวางลงบนเตียง เธอขมวดคิ้วนิดหนึ่งแต่ไม่ได้ส่งเสียง
ซูเสี่ยวเหมยคลุมผ้าห่มบางให้เธอ ตรวจดูว่าท่อระบายไม่พับงอและเข็มน้ำเกลือไม่ถูกดึงรั้งแล้ว จึงถอยออกมาหนึ่งก้าว
เธอตบแขนซูเฉินเบา ๆ “พี่จะไปดูเด็กที่แผนกทารกแรกเกิด ทางนี้ฝากนายเฝ้าไว้”