“จะได้อะไร? จะได้ฝืนทนอย่างนั้นเหรอ?” ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้หันกลับมา เธอเอื้อมมือหยิบน้ำยาซักผ้าสำหรับเด็กแรกเกิดจากชั้นบนสุดของชั้นวาง “เยวี่ยเป่าเพิ่งผ่านความเป็นความตายมา ส่วนลูกก็ยังนอนอยู่ในตู้อบ ตอนนี้ยังจะประหยัดอะไรอีก?”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ราวกับกำลังอ่านรายการซื้อของอย่างเป็นธรรมชาติ
ฉินลี่ลี่เงียบไป จมูกเริ่มแสบขึ้นมานิด ๆ
ซูเสี่ยวเหมยวางตะกร้าสินค้าบนเคาน์เตอร์ พนักงานสแกนสินค้าเสร็จก็บอกราคา
6,700 หยวน
ซูเสี่ยวเหมยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรหัสชำระเงิน เสียงปี๊บดังขึ้น แต่คิ้วเธอไม่กระดิกสักนิด
ฉินลี่ลี่ “……”
พอออกจากร้าน ฉินลี่ลี่ก็หิ้วของเต็มสองมือ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “เสี่ยวเหมย เธอดีกับเยวี่ยเป่าจริง ๆ เลยนะ”
ซูเสี่ยวเหมยเปิดท้ายรถแท็กซี่ พลางยัดถุงเข้าไปข้างใน พลางตอบว่า “เธอเป็นน้องสะใภ้ฉัน ฉันไม่ดีกับเธอแล้วจะให้ไปดีกับใครล่ะ”
เธอพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก สมควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
ฉินลี่ลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร เพียงก้มลงวางถุงในมือตัวเองเข้าไปด้วย
กลับถึงโรงพยาบาลก็เกือบบ่ายสามโมงแล้ว
ซูเสี่ยวเหมยหิ้วของเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย แม่ซูกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดมือให้เยวี่ยเป่า
หญิงชราเห็นถุงใบใหญ่ใบน้อยแล้วชะงัก “ซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ของที่ต้องใช้ จะประหยัดไม่ได้ค่ะ” ซูเสี่ยวเหมยวางถุงลงบนพื้น แล้วย่อตัวลงหยิบของออกมาทีละชิ้น
ซูเสี่ยวเหมยหยิบของออกจากถุงทีละอย่าง “แม่ กาน้ำใบนี้ใช้ง่ายมาก แม่ดูปุ่มนี้นะ” เธอแกะบรรจุภัณฑ์ไปพลางสอนแม่ไปพลาง “ตั้งอุณหภูมิไว้แล้วมันจะรักษาความร้อนเอง ตอนกลางคืนชงนมผงก็ไม่ต้องต้มน้ำใหม่ สะดวกมากค่ะ”