เด็กทั้งสองถูกตวาดจนหดคอ เงียบไปได้ประมาณสามวินาที
จากนั้นหลินซินก็เริ่มใช้นิ้วจิ้มไอน้ำบนกระจกรถวาดรูปอีกครั้ง
จิ้มไปจิ้มมาก็เริ่มเบื่อ เธอคลำไปเจอปุ่มเลื่อนกระจกขึ้นลง
เสียงมอเตอร์ดังหึ่ง กระจกรถเลื่อนลงมาเล็กน้อย ลมหนาวพัดโกรกเข้ามาในรถ
โจวชุ่ยเฟินนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ลมพัดต้นคอจนขนลุก สีหน้าพลันบึ้งตึง
หลินซินกดอีกครั้ง กระจกเลื่อนขึ้นไป
กดอีก กระจกเลื่อนลงมา
กดอีก กระจกเลื่อนขึ้นไป
คิ้วหลังแว่นกันแดดของโจวชุ่ยเฟินขมวดจนแทบผูกเป็นปม
หลินซินเห็นพี่ชายกดแล้วสนุก ก็เข้าไปแจม ทั้งสองแย่งกันกดปุ่มเดียว คนหนึ่งกดลง อีกคนกดขึ้น กระจกเลื่อนขึ้นลง ลมหนาวพัดเข้ามาในรถเป็นระลอก
กลางฤดูหนาวแท้ ๆ ลมอุ่นในรถเพิ่งทำให้อุ่นสบาย พอถูกก่อกวนเข้า อุณหภูมิก็ลดฮวบ
โจวชุ่ยเฟินอดทนรอบแรก
รอบที่สองอดทนได้แค่ครึ่งรอบ
รอบที่สาม มือของหลินซินที่เปื้อนน้ำตาลจากอมยิ้มกดลงบนปุ่ม ทิ้งคราบเหนียวไว้ในซอกปุ่ม เธอได้ยินเสียงแฉะ ๆ ดังขึ้น
โจวชุ่ยเฟินปัดแผงบังแดดขึ้นดังเพียะ แล้วหันกลับมา รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มอีกต่อไป
“หลิวหลิง ช่วยดูแลลูกหน่อยสิ เปิดปิดกระจกรถแบบนี้ ถ้าพังขึ้นมาซ่อมทีหนึ่งก็หลายร้อยหยวนเลยนะ”
หลิวหลิงนั่งอยู่ตรงกลางเบาะหลัง ถูกเด็กสองคนหนีบไว้ อารมณ์ขุ่นมัวเต็มท้องอยู่แล้ว ตลอดทางไม่มีใครพูดดี ๆ กับเธอสักคำ
สีหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนหันไปตบหลินหยางหนึ่งที “หยุดกดได้แล้ว!”
หลินหยางเจ็บจนชักมือกลับ พึมพำอะไรบางอย่างในปาก มืออยู่นิ่งได้แค่สองวินาที ก็เริ่มใช้เท้าเตะใต้เบาะหน้าอีกครั้ง
ตึง ตึง ตึง
เสียงทึบ ๆ ดังขึ้นทีละหน ราวกับเคาะขมับของทุกคน
หลินเจี้ยนกั๋วจับพวงมาลัย สายตาจ้องถนนข้างหน้า คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก ไม่พูดอะไรเลย