ดวงตาของเสิ่นหว่านเป็นประกายขึ้นมา
เถ้าแก่หลิวชั่งใจอยู่ในใจ หากผักขายไม่ออกก็ขาดทุนไม่น้อย ยื้อกันต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงยอมอ่อนข้อ «ได้ แต่ราคาต่ำแบบนี้ฉันเซ็นสัญญาระยะสั้นเท่านั้น ฤดูกาลหน้าฉันยังไปคุยราคาที่อื่นได้»
เสิ่นหว่านค่อยโล่งอก ไม่ต้องถูกบังคับให้เซ็นสัญญาที่เสียเปรียบ
เถ้าแก่หลิวกัดฟันจนใบหน้าเขียวคล้ำ ช่างเหมือนเจอผีจริง ๆ ราคาสูงที่กำลังจะได้กลับถูกสาวน้อยคนนี้กดลง ไม่เพียงไม่ได้ราคาสูง ยังถูกบีบให้เซ็นสัญญาราคาต่ำอีกด้วย
หลังเซ็นสัญญาเสร็จ เถ้าแก่หลิวก็ถือสัญญาพาซัพพลายเออร์หลายคนจากไปอย่างหงอย ๆ เพื่อขนผักลงจากรถ
รอจนคนพวกนั้นเดินจากไปไกล เสิ่นหว่านถึงค่อยผ่อนลมหายใจ ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
ซูเสี่ยวเหมยประคองเธอไว้
«หว่านหว่าน ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราอยู่ตรงนี้»
ดวงตาของเสิ่นหว่านแดงก่ำ เธอกุมมือซูเสี่ยวเหมยไว้
«พี่เสี่ยวเหมย เมื่อกี้พี่ทำฉันตกใจแทบตาย»
«จะกลัวอะไรล่ะ» ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม «เรามีทุนอยู่แล้ว»
«ตั้งแต่เปิดโรงงานแปรรูปอาหาร พ่อค้าผักพวกนี้ก็เรียกราคาสูงลิ่ว ต่อไปคงคุยกันยากแล้ว»
«วางใจเถอะ» หลินเจี้ยนจวนเอ่ยขึ้นในเวลานั้น «พวกเรากำลังเตรียมขยายพื้นที่ปลูกผักในโรงเรือน ตั้งใจส่งให้โรงงานของเธอโดยเฉพาะ»
เสิ่นหว่านชะงัก «จริงเหรอ»
«จริงสิ»
ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม
«แต่เราต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อย ทางเธอพอประคองไปได้สองเดือนไหม»
เสิ่นหว่านกัดฟัน
«ได้! ซัพพลายเออร์ที่ฉันเซ็นสัญญาระยะสั้นด้วยยังส่งของได้อีกครึ่งเดือน»
เธอหยุดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ «พี่เสี่ยวเหมย พวกพี่คิดว่าจะส่งให้เท่าไร»