เรื่องที่ควรมาถึง สุดท้ายก็ต้องมาถึง แทนที่จะวุ่นวาย สู้คิดให้ดีว่าจะรับมืออย่างไรดีกว่า”
เสิ่นหว่านยกถ้วยชาขึ้น แววตาซับซ้อน
“รู้ไหม เมื่อกี้ตอนเห็นเธอจัดการโจวชุ่ยเฟิน จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเธอเหมือนแม่ฉันมาก”
ซูเสี่ยวเหมยเลิกคิ้ว
“แม่เธอเหรอ?”
“แม่ฉันก็เป็นคนแบบนี้เหมือนกัน”
เสิ่นหว่านหัวเราะเบา ๆ
“ภายนอกอ่อนโยน แต่ข้างในแข็งแกร่ง ดูเผิน ๆ เหมือนพูดง่าย แต่ถ้าใครล้ำเส้น เธอทำให้อีกฝ่ายจบไม่สวยได้เลย”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ตอบ เพียงมองเด็กสองคนที่กำลังเล่นอยู่ในลานบ้านอย่างเงียบ ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารทยอยขึ้นโต๊ะ
เลขาจางหนุ่มก็มาถึงด้วย ในมือถือเหล้ามาสองขวด พอพูดถึงเรื่องดื่ม เขาก็ยืนกรานว่าจะกลับไปเอาเหล้าชั้นดีสองขวดที่บ้านมา
“เจี้ยนจวิน เสี่ยวเหมย วันนี้มารบกวนแล้วนะ”
เลขาจางเป็นเจ้าหน้าที่หนุ่ม หน้าตาสุภาพ พูดจามีมารยาท
“เลขาจาง อย่าพูดแบบนั้นเลย”
หลินเจี้ยนจวินรับเหล้ามา แล้วเชิญเขานั่ง
“คราวก่อนคุณช่วยพวกเราไว้มากขนาดนั้น ยังไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณคุณยังไงดี”
เสิ่นหว่านรินเหล้าให้ทุกคน
อันอันกับตัวตัวนั่งอยู่ข้างโต๊ะตัวเล็ก ต่างคนต่างถือกุ้งตัวโต กินจนมือมันเยิ้ม
ระหว่างชนแก้วพูดคุยกัน บรรยากาศก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้น
เสิ่นหว่านจิบเหล้า ก่อนจะวางแก้วลงแล้วหันไปหาซูเสี่ยวเหมย
“เสี่ยวเหมย วันนี้ที่ฉันมาหา จริง ๆ ยังมีเรื่องสำคัญอยากปรึกษาเธอ”
ซูเสี่ยวเหมยเงยหน้าขึ้น สีหน้าสงบนิ่ง
“อย่าบอกนะว่ายังเป็นเรื่องร่วมลงทุน?”
“ไม่มีใครรู้ใจฉันเท่าพี่เสี่ยวเหมยแล้ว ฉันอยากชวนพี่มาร่วมลงทุนในโรงงานแปรรูปสินค้าเกษตรของฉันจริง ๆ ต่อให้พี่ไม่ตกลงวันนี้ ฉันก็จะไม่เลิกชวนพี่เด็ดขาด”
เสิ่นหว่านพูดอย่างจริงจัง
“วางใจได้ ฉันไม่ตรวจสอบภูมิหลัง ไม่ถามที่มาที่ไป เราแบ่งรับความเสี่ยงด้วยกัน ถ้าประคองต่อไม่ไหว ฝ่ายไหนก็ถอนตัวได้อย่างสง่างามทุกเมื่อ”