“บ้านพี่ใหญ่เกิดเรื่องแล้ว”
หลินเจี้ยนจวินยื่นน้ำในมือให้เธอ
“เช้านี้ พี่สาวกับพี่เขยทางบ้านเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่พาทนายมา ยึดโรงเรือนเพาะปลูก 500 หมู่ไปแล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยรับแก้วน้ำมา จิบไปคำหนึ่ง
“ยึดไปแล้วเหรอ?”
“ใช่”
หลินเจี้ยนจวินนั่งลงข้างเธอ
“ผมเพิ่งกลับมาจากฐานโรงเรือนเพาะปลูกในตัวตำบล ได้ยินคนพูดกันว่าทางบ้านเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่เล็งที่ดินผืนนั้นไว้นานแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“โรงเรือนเพาะปลูกตีราคาได้ 2 ล้าน เอาไปชดใช้หนี้ได้ส่วนหนึ่ง แต่พี่ใหญ่ยังติดหนี้อีกกว่า 3 ล้าน”
ซูเสี่ยวเหมยกุมแก้วน้ำไว้ ไม่พูดอะไร
เธอเดาไว้นานแล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง
แค่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
แต่ที่ดินรกร้างนั่นถูกยึดไปก็ดีเหมือนกัน ใช้หนี้ได้ 2 ล้านก็นับว่าไม่เลวแล้ว
“ตอนนี้พี่ใหญ่เป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่รู้”
หลินเจี้ยนจวินส่ายหน้า
“ได้ยินว่าพี่สะใภ้ใหญ่ไปโวยวายใต้ต้นไหวใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน บอกว่าพวกเราเห็นคนกำลังลำบากแล้วยังไม่ยื่นมือช่วย”
ซูเสี่ยวเหมยหัวเราะเยาะเบา ๆ
“กล้าพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน”
หลินเจี้ยนจวินมองเธอ
“เสี่ยวเหมย จะไปดูหน่อยไหม?”
“ไม่ไป”
ซูเสี่ยวเหมยวางแก้วน้ำลง
“พวกเขาอยากโวยวายยังไงก็เชิญ ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา”
หลินเจี้ยนจวินพยักหน้า
“ผมก็คิดแบบนั้น”
ภายในลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
อันอันกับตัวตัวยังเล่นอยู่ข้างแปลงผัก เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ
ซูเสี่ยวเหมยลุกขึ้น เดินไปข้างแปลงผัก แล้วย่อตัวมองเด็กทั้งสอง
“กำลังดูกันอยู่ว่าอะไรจ๊ะ?”
“แม่ดูสิ!”
ตัวตัวชี้ไปที่ตั๊กแตนบนพื้น
“ตัวมันใหญ่จัง!”
ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม
“ใหญ่จริงด้วย”
อันอันเงยหน้าขึ้น แววตาจริงจัง
“แม่ครับ ลุงใหญ่กับคนที่บ้านไม่มีเงินแล้วใช่ไหม?”
ซูเสี่ยวเหมยชะงักไปนิดหนึ่ง
“ลูกรู้ได้ยังไง?”
“ผมได้ยินพ่อพูดครับ”
อันอันก้มหน้าลง ใช้ไม้เล็ก ๆ แหย่ตั๊กแตนเล่น
“แม่ครับ บ้านเราจะกลายเป็นไม่มีเงินเหมือนกันไหม?”