โจวชุ่ยเฟินหัวเราะเยาะอยู่ข้าง ๆ
“ทำเป็นน่าสงสารเสียจริง คิดว่าจะหลอกพวกเราได้หรือไง? แกล้งจนก็เพราะกลัวพวกเราจะมายืมเงินสินะ แล้วจะพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ทำไม?”
“ตอนนี้ร่วมทุนกับคุณเสิ่น ทำโรงเรือนตั้งพันกว่าไร่ ปีหนึ่งทำเงินได้เท่าไร อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้!”
“หุบปาก!”
หลินเจี้ยนจวินหันขวับไปหาเธอ ดวงตาแดงก่ำ
“เรื่องในบ้านฉัน มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแทรกแซง?”
โจวชุ่ยเฟินสะดุ้ง แต่ก็ยังไม่ยอมลงให้
“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้? พวกคุณแกล้งจนหลอกคนทั้งหมู่บ้าน นั่นไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง?”
“เห็นพี่ชายแท้ ๆ ถูกหนี้สินบีบจนตายไปต่อหน้าต่อตา แต่ไม่ยอมช่วยสักแดง! มีญาติเลือดเย็นแบบพวกคุณด้วยหรือ?”
ซูเสี่ยวเหมยหน้าเขียวคล้ำ กำลังจะอ้าปากพูด
หลินเจี้ยนจวินสีหน้าหม่นลงทีละน้อย เขากดมือเธอไว้ ส่งสัญญาณไม่ให้พูด
เขามองสีหน้าของสองสามีภรรยาหลินเจี้ยนกั๋วที่กำลังบีบบังคับด้วยศีลธรรม แล้วหันไปมองเด็ก ๆ ที่ยืนอยู่หลังภรรยา
ตัวตัวแนบแก้มกับข้างตัวเสิ่นหว่าน มือยังกำกุ้งไว้ครึ่งตัว
คนพวกนั้นทำเด็กตกใจแล้ว
ตั้งแต่โจวชุ่ยเฟินถีบประตูเข้ามา เขาก็อดทนมาตลอด
อดทนกับการหาเรื่องไร้เหตุผลของเธอ อดทนกับการอาละวาดในลานบ้าน อดทนกับหลินเจี้ยนกั๋วที่คุกเข่าบีบบังคับ
แต่พวกเธอยังกล้าคิดเล่นงานภรรยากับลูกของเขาอีก
หลินเจี้ยนจวินปล่อยมือที่วางพาดพนักเก้าอี้ แล้วหันไปเดินตรงประตู
ตรงนั้นมีพลั่วเหล็กวางอยู่ เป็นอันที่เขาใช้ถางหญ้ารกข้างกำแพงลานบ้านเมื่อเช้า